Stendhal in een zin

De Tsjechische miljardair Radim Passer (58) mag dan met 417 kilometer per uur over een Duitse snelweg zijn geraasd, een strafbaar feit is dat volgens het Openbaar Ministerie (OM) in Stendhal (Saksen-Anhalt) niet.

Hij voert Stendhal op als een emotioneel verwante, iemand die zijn moeder ook al vroeg verloor, toen hij zeven jaar was.

De uiteindelijke nederlaag van Napoleon in 1814 liet Stendhal berooid en zonder baan achter.

Een deel van deze afdrukken zijn tentoongesteld in plaatsen als Stamp Art Gallery in San Francisco, L-Galley in Moskou en Stendhal Gallery in New York.

Hun relatie doorloopt verschillende stadia, die door Stendhal met groot psychologisch inzicht worden beschreven.

Op 22 mei 1993 reed de Stendhal voor het laatst als EuroCity.

Stendhal kantte zich tegen het egoïsme van bepaalde schrijvers die er enkel op uit zijn om mooie zinnen te schrijven, als nutteloze versiersels om zich zo te laten opmerken.

Stendhal was een grote muziekliefhebber.

De één de Balzac, de ander de 'Stendhal van de Arbeiderspest'.

Later kwamen daar Stendhal, Joseph Roth en Thomas Mann bij.

Hij gaf als voorbeeld een scène uit 'Lucien Leeuwen' van Stendhal.

Zeer gewild zijn de delen over Stendhal, Proust, Pascal, Flaubert, Baudelaire, Céline, Sartre en Malraux, gezien de prijzen die antiquariaten ervoor vragen.

Goethe en Stendhal hoefden ook niet op warme belangstelling van het volk te rekenen.

Pam Emmerik, Het wonder werktZonder schild over straat Het wonder werkt: Verhalen over kunst Eindelijk las ik deze zomer De kartuize van Parma van Stendhal in de nieuwe vertaling van Theo Kars.

Stendhal, de Republikein, keek eerder al op de VS neer omdat middelmatigheid en kleinburgerlijkheid er de macht hadden.

Vaak denk ik dat dit gebrek veroorzaakt wordt doordat ik de goede boeken niet meer vind en dus moet terugkeren naar het type dat me die vorm van lezen in het verleden het sterkst bezorgde: de Russen, Thomas Mann, Hermans, Stendhal.

Waar ik Stendhal en Tolstoj om bewonder is dat hun romans tijdloos zijn, maar tegelijk óók een tijdsbeeld geven.

Die citaten van Stendhal (ik ken niets van hem tot mijn schande) vind ik niets verwonderlijk en bij een eerlijk mensch met die aanleg nooit als aanstellerij te betitelen.

Ik zie althans steeds meer van die eilanden: Pascal, Montaigne, Stendhal, Multatuli, Nietzsche, Dostojewski.

Men kan zelfs verder gaan; de eenvoud, dien Stendhal bedoelt, en dien hij zoo veelbeteekenend als een durf karakteriseert, is altijd een overwinning op een verleden van gecompliceerdheid.