Stervormingsgebied

Om dit te vieren maakte JWST een afbeelding van een stervormingsgebied in het Rho Ophiuchi-wolkencomplex.

Het cluster is 420 lichtjaar verwijderd van het zonnestelsel en dat is ongeveer een derde de afstand tot het bekendste stervormingsgebied: de Orionnevel.

NASA: “Deze brandende wolken in het stervormingsgebied van Taurus zijn alleen zichtbaar in infrarood licht, waardoor het een ideaal doelwit is voor Webb's Near-Infrared Camera (NIRCam).

NASA: “Op slechts 161.000 lichtjaar afstand in de Grote Magelhaense Wolk is de Tarantulanevel het grootste en helderste stervormingsgebied in de Lokale Groep, de sterrenstelsels die het dichtst bij onze Melkweg liggen.

Ondanks de afstand tussen de twee nevels maken ze allebei deel uit van hetzelfde stervormingsgebied.

Het enorme stervormingsgebied strekt zich over zo’n 14.000 lichtjaar uit.

Een stervormingsgebied in een buursterrenstelsel van de Melkweg bevat opvallend veel zware sterren.

ESO heeft een bijzondere foto vrijgegeven van het actieve stervormingsgebied NGC 2467.

Het is een enorm stervormingsgebied waarin – als je goed kijkt – een zeepaardvormige stofstructuur te ontdekken valt.

Of is er een onderzoeksvaartuig van wat aliens (met freon-40 als afvalgas van de motoren) die dat stervormingsgebied kwamen onderzoeken….

De cijfers onthullen waar ze zich precies in dit stervormingsgebied bevinden.

De Herschel ruimtetelescoop maakte deze opname van het stervormingsgebied NGC 1999.