Stirner in een zin

Stirner als anti-humanist Stirner stelde onverbloemd dat er geen verschil bestaat tussen het humanisme en het christendom, maar dat het "humanisme" integendeel een intensifiëring van het onderdrukkende mechanisme uit het christendom inhoudt.

Bovendien is individualiteit bij Stirner "Eigenheit" en deze staat, net als bij Foucault, gelijk aan een contingente vorm van subjectiviteit.

Dat zou het gevolg geweest kunnen zijn van een zeer verbreide associatie, tijdens die periode, tussen zijn ideeën en die van Stirner, wiens werk onder individualistische anarchisten veel invloed bleek te hebben.

Deed Stirner dat niet, dan zou hij als het ware "bezeten" geweest zijn door de idee "rationaliteit" en al de andere ideeën die daarop betrekking konden hebben.

Dit ironiserende karakter blijkt onmiddellijk uit de uiterst frivole schrijfstijl van Stirner.

Het abstracte "ego" komt via "het bezit" tot het concrete en is derhalve slechts dan gelukkig, vrij enz. Het is in die context dat we de prioriteit van bezit over vrijheid moeten interpreteren bij Stirner.

Het is duidelijk dat Stirner in dit alles de openbarende rol speelt.

Het lijkt immers zeer onwaarschijnlijk dat Stirner zichzelf inderdaad als een volgeling van Hegel zag.

Het vermeende "egoïsme" van Stirner zit dus geworteld in de stelling van Hegel dat het "absolute begrip" niet enkel zal culmineren in "een ego", maar in "een uniek ego".

Max Stirner dankt zijn naambekendheid voornamelijk aan dit ene boek uit 1844.

Met dat in gedachten schreef hij een inleiding bij de Reclam-uitgave van 1893 van Stirner.

Stirner gaat zelfs nog verder, en velt bijvoorbeeld geen oordeel over incest of moord.

Stirner slaat dus niets hoger aan dan de individuele zelfbeschikking.

Toch staat het vast dat Nietzsche een van zijn leerlingen in Bazel aangeraden heeft om Stirner te lezen.

Volgens een opvatting was dat een deel van zijn project om Nietzsche op te voeren als “de grote opvolger, ontwikkelaar en creatieve hervormer” van Stirner.

Vrijheid moet zich volgens Stirner materialiseren, het moet een praktijk worden, een strategie die op een consequente manier de bestaande machtsverhoudingen in vraag stelt.

Ze bestaan ook uit het precies vaststellen hoe en waarom nu net Stirner een belangrijke invloed zou hebben kunnen gehad op iemand die zo uitgebreid werd gelezen als Nietzsche.

Als een eigentijdse Max Stirner schreef hij een klassiek geworden verhaal, Mir geht nichts über mich!

Menno ter Braak zou Politicus zonder partij niet hebben geschreven als hij Stirner eerder had gelezen.

Het is een wel erg wankele basis voor een dergelijke beschuldiging, die bijvoorbeeld ook te vinden is in de Stirner-biografie van de marxist Helms.