Strandwallen

De eerste bewoning vond in de Nieuwe Steentijd plaats, eerst in het veengebied achter de strandwallen, maar later, toen het waterpeil steeg, op de strandwallen.

De gesloten kust, vanaf Den Helder tot Hoek van Holland, is opgebouwd uit de al eerder beschreven rij van strandwallen en duinen.

Als gevolg van zandwinning, uitbreiding van steden en dorpen en grondbewerking voor de bloembollenteelt zijn in de regio de strandwallen afgegraven.

Nederzettingen lagen bij de riviermondingen en in de kuststrook op hoger gelegen strandwallen.

Minder bekend is dat hier in de nieuwe steentijd, 3500 – 2500 v. Chr., ook al mensen leefden met een eigen cultuur, aangepast aan het leven op de strandwallen.

De drie landgoederen zijn tezamen 111 hectare en liggen in de binnenduinrand op oude strandwallen.

De eerste bewoners zoeken zo*n 3500 jaar geleden de veilige en droge strandwallen of lage duinen op.

In gebieden waar de bodem door de aardbeving daalde, spoelde de tsunami en de daaropvolgende verhoging van de zeespiegel de aanwezige strandwallen volledig weg.

Toen trok de zee terug en zijn de strandwallen opgeworpen.

Daar het afsmelten vervolgens geleidelijk doorging was er gelegenheid voor golven en stromingen om barrieres op te bouwen, nl. een serie langgerekte zandbanken zgn. strandwallen of schoorwallen.

In de loop van de tijd heeft de wind op de oude strandwallen duinen gevormd.

Om aan bouwzand te komen voor de uitbreiding van grote steden als Amsterdam zijn de oude duinen en strandwallen vanaf de late middeleeuwen grotendeels afgegraven.

Ongeveer 2300 jaar voor Christus worden strandwallen gevormd en het oude duinlandschap komt tot ontwikkeling.

Op deze strandwallen vinden we tegenwoordig de plaatsen St. Pancras, Boekel en Akkersloot.

Nadat de invloed van de zee was verdwenen doordat de strandwallen aan de kust ongeveer 4000 jaar geleden aaneengroeiden, verlandden de kreeksystemen en begon veengroei op gang te komen.

Deze steeg niet langer zodat de kustgebieden achter de strandwallen langzamerhand konden vervenen.

Langs de Noordzeekust werden de hoger gelegen strandwallen en zandruggen al enkele honderden jaren voor het begin van onze jaartelling bewoond.

Vanaf dat moment ging de Hollandse kust zich door de vorming van steeds meer strandwallen naar het westen uitbouwen.

De eilanden hebben karakteristieke strandwallen en klapperstenar, een soort verbrokkeld rotssteen.

Er worden strandwallen en duinen gevormd.