Strawinsky in een zin

Er zijn naast Dvorák en Strawinsky nog twee plekjes vrij.

Als Igor net zo kookt als zijn illustere naamgenoot Strawinsky muziek componeerde, zal het wel niet te vreten zijn.

Wist je dat duiven Strawinsky van Bach kunnen onderscheiden?

Het is onvoorstelbaar hoe de volatiele referentiekaders van Ives, Ellington, Mozart, Schönberg, Sibelius, Strawinsky, Broadway en oudemannenrock met die onmiddellijk herkenbare Adams-grammatica samenvloeien.

Daarvan zijn er drie van Rimski-Korsakov, twee van Rachmaninov, nog een van Tsjaikovski en nog een van Strawinsky.

Dit laatste boek, een novelle, heeft meer dan de andere een fantastische inslag, want daarin stuit het trio Händel, Vivaldi en Scarlatti in Venetië op het graf van Strawinsky en op de begrafenis van Wagner.

In een draaikolk van urbane hectiek, van gillende sirenes en onbenoembaar stadsrumoer, worden de muzikale echo’s van zijn achterland – Strawinsky, Strauss en Debussy – voor eeuwig naar de bodem van de oceaan gezogen.

Maar als hij dan met alle geweld een mijlpaal in de twintigste-eeuwse muziekgeschiedenis moet aanwijzen, dan is het de Sacre du printemps van Strawinsky.

Niet dat Strawinsky's Sacre niet ook waanzinnig anders klinkt dan alles wat eraan voorafging, maar bij Varèse zijn er echt momenten dat je denkt: nu ben ik helemaal kwijt waar dit vandaan komt.

Ook het laatste werk van het programma, Le Sacre du Printemps, de wijding van het voorjaar van Strawinsky was niet gebouwd op mooie melodieën.

Op het programma staat Le Sacre du Printemps van Strawinsky en het Vioolconcert van Sibelius.

Sidderend van concentratie en opwinding, en volkomen ontdaan, luisterde ik op mijn bed naar het vioolconcert van Strawinsky, toen mijn favoriet.

Strawinsky spreekt over zichzelf en niet over Tsjaikovski.

Voor een componist met zijn attitude is de identificatie met Strawinsky onontkoombaar.

Pina Bausch’ dansgroep toerde in 1978, het jaar waarin Gosch übersiedelte van de DDR naar de BRD, langs Nederlandse schouwburgen, met Strawinsky’s Sacre (in turfmolm) en de dansavond Arien (in water).

Sowieso was de avond als geheel een meesterstuk met Sergei Leiferkus als getormenteerde 'overlevende uit Warschau' en met het Groot Omroepkoor in tiptop-vorm in Strawinsky's 'Psalmensymfonie'.

Strawinsky doe ik weinig.

Strawinsky, notoir dirigentenhater, probeerde de man met het stokje in zijn boerenbruiloftscantate Svadebka door een pianola te vervangen, maar gaf het halverwege op, bang dat zijn experiment in de praktijk geen kans van slagen had.

Als je Strawinsky speelt, heb je er ontzettend veel aan om dat beeld voor ogen te houden: het is de attaque van een piano.

Dat gold voor Kandinsky, Chagall en Gabo in de kunst en voor Strawinsky en Prokofjev in de muziek, voor Fokine, Massine en Nijinska (de zus, ja) in de dans.