Strijkersklank

Zo hebben we een Sibelius-reeks gedaan om de transparantie te verbeteren in grote orkestrale texturen, maar ook een Brahms-cyclus, omdat ik de strijkersklank verder wilde uitdiepen.

Hier viel alles op zijn plaats: beklemmende rust én agressie in een prachtige strijkersklank met fraaie etherische solo’s – en nu werkte de akoestiek van de Grote Kerk helemaal mee (en zelfs de kou een beetje).

Giulini's latere opnames kenmerken zich door vaak zeer trage tempi, een rijke, indringende strijkersklank en een grote structurele helderheid, waarbij het narratieve en persoonlijke plaatsmaken voor bijna abstracte muzikale statements.

In deze orkestratie horen we, vooral in de Promenades en het deel Catacombae de zo sterk door Stokowski nagestreefde strijkersklank: mysterieus, ietwat zwelgend - maar nooit ‘vet’ - en toch strak gespeeld.