Strofische

Strofische gedichten Hadewijch schreef met haar 45 Strofische gedichten oorspronkelijke Middelnederlandse poëzie: ze maakte geen gebruik van een brontekst.

Er is ook een later manuscript van de Strofische gedichten met deze Lijst der volmaakten als aanhangsel.

Handschrift 941 wordt geïnventariseerd onder de naam Brieven, visioenen, strofische gedichten, mengeldichten.

Niet alleen was het Duits in Schuberts werk de voertaal, ook putten de thema’s en vooral de vorm - het strofische lied - diep uit de eigen volkscultuur met haar sagen, verhalen, waarden en leefwijzen.

Met het corpus testte Grijp theorieën uit ten behoeve van zijn dissertatie over de contrafactuur en de strofische heuristiek (het zoeken naar melodieën met behulp van strofevormen).

Voor Bachs tijd waren de Rats-Stückchen steevast een serie van strofische aria's met instrumentele begeleiding.

Een madrigaal was een lied in de volkstaal dat doorgecomponeerd was, in tegenstelling tot het strofische lied.

De berijmde brieven hebben ook weinig van de complexe versschema's van de Strofische gedichten.

Profane koorwerken Bij de profane koorwerken werd ‘Fantasia’ op een strofische tekst van Albrecht Rodenbach het bekendst.

Strofische Liederen zijn vaak lyrisch en er wordt één bepaalde stemming weergegeven.