Stroombed

Het stroombed en de oeverwallen van de Groote Heekt zijn in de 19e en 20e eeuw grotendeels afgegraven ten behoeve van de kleiwinning voor de plaatselijke steenfabrieken.

Kremer en Westendorp berichtten in 1839 over "een digt gewassen en geheel toegeslijkt oud stroombed … komende van de Kloosterwierde van Appingedam en loopende langs Uitwierde naar den Eemsdijk bij Trijnnaats".

In elf fasen, van Maastricht tot Roosteren, krijgt de rivier een breder stroombed.

Met de grond die vrijkwam bij de verbreding van het stroombed en de verlaging van de oevers is de zogenaamde dekgrondberging, de grindput ten noorden van Borgharen, weer aangevuld.

De vulling van mijn afgedankte stroombed was vermolmd en traag tot slib vergaan, we hadden eeuwen niet meer in dat hol geslapen.

Vanaf dat punt is niet alleen de grindwinning en –veredeling goed te volgen, maar ook de verruiming van het stroombed van de Maas.

Door het Nationaal park Kafue Hierna verandert het karakter van de rivier weer ontstaat een minder meanderend stroombed in het droge seizoen me zandige oevers en eilanden.

Het stroombed vernauwt zich tot ongeveer 35 meter door een vallei ongeveer 40 meter lager dan het omringende land.

Hier kon de Birs zich, afhankelijk van de hoeveelheid water, buiten zijn normale stroombed treden.

Het granieten stroombed is tussen de 3 en 6 meter breed, redelijk ondiep en geplaatst op een licht hellend deel van het park, zodat het water dat naar boven wordt gepompt, langs beide kanten omlaag stroomt.