Subroutine

Een actieve instantie van een subroutine ontstaat wanneer de subroutine aangeroepen wordt en eindigt wanneer de subroutine eindigt.

Als de compiler een subroutine compileert voegt hij aan het begin en aan het eind van de subroutine extra code toe: een 'proloog' (of function prologue) aan het begin en een epiloog (of function epilogue) aan het eind van de routine.

Het moment dat een nieuwe subroutine actief wordt en het moment dat een subroutine klaar is en het programma terugkeert naar de aanroepende code worden contextwisselingen genoemd.

De code die uitgevoerd wordt voordat een nieuwe subroutine actief wordt, wordt de calling sequence genoemd en de code die uitgevoerd nadat de subroutine klaar is wordt de return sequence genoemd.

De subroutine "Linkage" en Stacks MIPS call- en returnfunctie Als we een functie (een procedure of een subroutine ) oproepen, dan zouden we graag na de functie terugkeren naar de plaats waar we in de programmacode gebleven waren.

Dit werkt omdat subroutines altijd niet-overlappend of genest zijn: de subroutine die als laatste begonnen is, is altijd als eerste klaar en zijn frame bevindt zich dus altijd op de top van de stack.

Een aanroep van een subroutine oproep vertakt niet alleen, maar slaat de voorgaande inhoud van de programmateller ook ergens in het computergeheugen op.

Een functie wordt in een formule aangeroepen, een subroutine wordt met CALL aangeroepen.

Het frame dat bij de meest recent gestarte subroutine hoort bevindt zich dus altijd op de top van de stack.

In Perl 5 is het niet mogelijk om de parameters waarmee een subroutine aangeroepen kan worden (de zogenaamde type signature) te specificeren.

Zo'n subroutine of functie heeft dan een naam nodig, en die naam is een identifier.

De plaat verschijnt op undergroundlabel Subroutine en is gemastered door Jack Shirley (o.a. Deafhaven).

Een subroutine wordt, net als normale functies, aangeroepen met parameters.

Dit werkt op precies op dezelfde manier, alleen zet deze subroutine 3 regels op het scherm, en krijgt 2 parameters aangeleverd.

Dit laatste is bijna altijd het gevolg van een semantische fout in de source-code , zoals het overschrijden van de grenzen van een array of een verkeerd aantal argumenten voor een subroutine, o.i.d. Een coredump  is over het algemeen erg groot.

De waarde die bij een van de eerste drie typen hoort is een LISP expressie, en de waarde bij de SUBR en FSUBR is een pointer naar een subroutine in machinecode (dus niet afdruk- baar).

Deze subroutine moet dus worden ingevoerd samen met de extra code die een inkomende email van Outlook naar Commence kopieert.

Daar komt dus de naam van de subroutine te staan.

Het aanroepen van een subroutine is ook niet zoveel werk.

Daarnaast wordt er ook extra code gegenereerd voor en na iedere subroutine-aanroep.