Successieoorlog

De Oostenrijkse successieoorlog De Oostenrijkse successieoorlog werd ook op het Indische subcontinent uitgevochten en ook hier stonden Frankrijk en Groot-Brittannië tegenover elkaar.

Vervolgens eiste de inval van de Fransen ( 1672 ), de Spaanse successieoorlog ( 1702 ) en de Oostenrijkse successieoorlog hun tol.

Ondanks de lager wordende productie van de mijnen in Peru en Mexico was de jaarlijkse opbrengst aan edelmetaal tot aan het begin van de Spaanse Successieoorlog ongeveer tweeënhalf miljoen Engelse ponden, aanzienlijk meer dan Amerika aan suiker leverde.

Voor het eerst tijdens de Spaanse Successieoorlog kregen de koloniën op Amerika’s Wilde Kust met een echte aanval te maken.

Zo steunde Warpole de Spanjaarden onder meer gedurende de Poolse Successieoorlog (1733-1738).

Als gevolg hierdoor brak een successieoorlog uit in het hertogdom Brunswijk-Lüneburg.

In 1744 verliet kardinaal Crescenzi Parijs; in deze periode keerden de krijgskansen van de Oostenrijkse Successieoorlog ten gunste van Oostenrijk.

In de 18e eeuw werd de scheepsbouw verplaatst naar de scheepswerf van Cartagena, en na de Spaanse Successieoorlog was de werf in gebruik als opslagplaats voor wapens van het Spaanse leger.

In de Bretonse Successieoorlog hadden de Montfoorts tegen de graven van Penthièvre gestreden om de heerschappij van Bretagne.

In de Vrede van Baden werden de officieel missende vredesbepalingen tussen Frankrijk en het Heilige Roomse Rijk aanvaard, en daardoor werd het laatste van de vele conflicten van de Spaanse Successieoorlog beëindigd.

Na de dood van Willem brak de Lüneburger successieoorlog uit tussen de dynastie van Brunswijk-Lüneburg en de Askaniërs.

Niettemin nam hij deel aan een aantal militaire campagnes van Ferdinand van Aragon onder meer aan de successieoorlog met Portugal, de campagne van Granada en de verovering van Loja.

Zijn vader scheen echter geloof te hechten aan deze geruchten, diens wissel naar de Franse kant in de komende Spaanse Successieoorlog werd door sommigen hier mee in verband gebracht.

Het is een herinnering aan het verlies van de onafhankelijkheid in de Spaanse Successieoorlog op 11 september 1714.

Hij was een belangrijk verdediger van het door Franse en Spaanse troepen belegerde Barcelona tijdens de Spaanse Successieoorlog.

De aversie van Filips V tegen Rome begon al tijdens de Spaanse Successieoorlog aan het begin van de achttiende eeuw toen paus Clemens XI de zijde koos van Filips’ tegenstander.

Gedurende de relatief rustige periode na de Successieoorlog verbleven Filips V en Elizabeth geregeld in de bossen rond Segovia om er te jagen, een passie van Filips.

Hij maakte daarbij gebruik van zijn recht als soeverein over de Aragonese gebieden, die tijdens de Successieoorlog tegen hem in opstand waren gekomen, tot de orde te roepen.

Maar het bleef een conglomeraat van juridisch afzonderlijke delen totdat koning Filips V na de Spaanse Successieoorlog (1714) uniforme wetgeving introduceerde.

Toen Karel III aantrad als koning van Spanje waren de Europese verhoudingen fundamenteel veranderd ten opzichte van die welke bestonden tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog.