Sues

De dood van Sues vader bezorgde hem op 26-jarige leeftijd ook een aanzienlijk fortuin.

De wenkbrauwhoorn zou tamelijk lang kunnen zijn — Sues schatte de lengte op veertien centimeter — maar dit is omstreden.

In 1987 werd de soortnaam door Hans-Dieter Sues en Peter Malcolm Galton geëmendeerd tot Stegoceras validum.

Dat bewijst de Amerikaanse Phyllis Sues als geen ander door op haar 92ste op spectaculaire wijze de Argentijnse tango te dansen.

Wij leven in een "advocratie" - lawyer sues you!

De soort is in 1983 beschreven door Sues, op basis van alleen de schedel, holotype MPM 8111.

Dit werd echter in 1997 betwist door Hans-Dieter Sues die alsnog formeel een Chirostenotes elegans benoemde.

In 1977 maakte Hans-Dieter Sues de tand het lectotype omdat de diagnose erop gebaseerd was geweest.

In 1997 publiceerden Peter Mackovicky en Hans-Dieter Sues de resultaten van een exacte cladistische analyse van de verwantschappen.

Naamgeving De typesoort Levnesovia transoxiana is in 2009 benoemd door Hans-Dieter Sues.

Ook kan de welving op een andere manier in gevechten gebruikt zijn dan met de koppen tegen elkaar te slaan, bij voorbeeld door in plaats daarvan de flanken te treffen, een mogelijkheid die al door Sues geopperd was.

Zelf geen dinosauriërspecialist, riep deze de expertise in van Hans-Dieter Sues.

Zowel Quinn als de andere twee cheerleaders, Santana Lopez ( Naya Rivera ) en Brittany Pierce ( Heather Morris ), beginnen de Glee Club als de leukste activiteit van de dag te zien, tot Wills genoegen en Sues ongenoegen.

De omwonenden slaan alles geamuseerd gade op hun balkons en Bob trekt zijn jas uit om met Sues bezopen vader op de vuist te gaan.

De wereld van Rita en Sue in de wijk Butterworth zorgt voor een schril contrast met de opulente omgeving van het personage Bob, terwijl het alcoholisme van Sues vader en de rommeligheid van de krottenwijk een realistische toets aan het verhaal verlenen.

Hij kreeg problemen met de belastingdienst "George Washington Sues", The New York Times, 26 mei 1927.

In 1997 werd het door Hans-Dieter Sues opnieuw beschreven en toegewezen aan Chirostenotes pergracilis; het vertegenwoordigde een belangrijk deel van het materiaal dat van die soort bekend werd geacht.

Onderaan is er maar een ondiep driehoekig facet waar de onderzijde van het spaakbeen in past en volgens Makovicky & Sues duidde dit erop dat een zekere mate van pronatie mogelijk was, een naar beneden roteren van de handpalm.

Ook kan de welving op een andere manier in gevechten gebruikt zijn dan met de koppen tegen elkaar te slaan, bijvoorbeeld door in plaats daarvan de flanken te treffen, een mogelijkheid die al door Sues geopperd was.

Ostrom meende een traanbeen en een verhemeltebeen geïdentificeerd te hebben maar Makovicky & Sues interpreteerden dit later als respectievelijk een stuk van het jukbeen en een gedeelte van de onderkaak.