Supernovae in een zin

Supernovae ontstaan via twee mechanismen: ten eerste zijn ze het natuurlijk levenseinde van alle zware sterren (supernovae typen Ib, Ic en II); ten tweede kunnen witte dwergen in nauwe dubbelsterren zich ontwikkelen tot een supernova (type Ia).

Het grootste deel van de kosmische straling zou volgens hun gezamenlijk artikel uit 1934 Supernovae and Cosmic Rays afkomstig zijn van supernovae.

Supernovae ontstaan via twee mechanismen: ten eerste zijn ze het natuurlijke levenseinde van alle zware sterren (supernovae van de typen Ib, Ic en II); ten tweede kunnen witte dwergen in nauwe dubbelsterren zich ontwikkelen tot een supernova (type Ia).

De helft van het koolstof wordt geproduceerd in stervende sterren met een lage massa, maar de andere helft komt van supernovae (oftewel: exploderende, zware sterren, red.).

Door de werkelijke helderheid ervan te vergelijken met de waargenomen helderheid, kunnen de onderzoekers dan ook de afstand tot de supernovae en sterrenstelsels waartoe ze behoren, vrij nauwkeurig berekenen.

De meeste asymptotische reuzentak sterren zullen geen supernovae produceren.

De meeste bronnen van de type 2-supernova worden verondersteld rode superreuzen te zijn, de minder frequentere type Ib/c-supernovae worden veroorzaakt door hetere Wolf-Rayetsterren welk het waterstof uit de atmosfeer hebben verloren.

Men vermoedt namelijk dat van de accretieschijven van witte dwergen röntgenstraling afkomstig zou moeten zijn, als voorlopers van type Ia supernovae.

Met meer van dit soort data zou men het fenomeen supernovae Ia beter kunnen beoordelen.

Omdat Ib en Ic zoveel gelijkenissen vertonen, worden de supernovae ook wel onder de noemer supernova type Ibc vermeld.

Te zien is dat supernova 1987A, vergeleken met "normale" type II-P-supernovae, een afwijkende lichtkromme had en in het begin betrekkelijk zwak was.

Maar de werkelijkheid is anders; afgaand op de supernovae dijt het heelal sneller uit dan de data van Planck ons willen doen geloven.

Het concept werd geïntroduceerd in de late jaren 90, toen waarnemingen van verre supernovae aantoonden dat de uitdijing van het heelal niet vertraagt, zoals verwacht, maar juist versnelt.

In de jaren 60 deed Fritz Zwicky pioniersonderzoek op het gebied van supernovae.

Tegenwoordig worden afwijkende supernovae doorgaans geclassificeerd als Ipec of IIpec.

Type Ib en Ic: Wolf-Rayetsterren Supernovae van type Ib en type Ic ontstaan vermoedelijk op dezelfde wijze als type II (zie onder), maar verschillen daarvan doordat er in het spectrum geen waterstof gevonden wordt.

Vanaf de jaren 70 ontstonden de eerste berekende modellen van supernovae als ontploffende sterren, en de spectra werden verklaard als het licht van snel expanderende gasschillen.

De uitbreiding van het Heelal In 1917 maakte Curtis, die toen werkte aan het observatorium van Lick, samen met George Ritchey bekend dat ze een aantal supernovae hadden ontdekt op fotografische opnames van spiraalnevels.

Supernovae van type Ia worden het vaakst waargenomen, doordat ze gemiddeld vijf keer zo helder zijn als de andere typen.