Suzereiniteit

Maar een federaal overheidsorgaan die suzereiniteit en tienden penningen eist.

Zij mikken daarbij op een zelfstandig Griekenland onder Ottomaanse suzereiniteit naar Servische snit.

De theorie van suzereiniteit is dus net zo nieuw als die van soevereiniteit.

Het gebied bleef onder Poolse (en even onder Zweedse) suzereiniteit.

Zo laat hij in 1450 de graaf-aartsbisschop van Vienne zijn wereldlijke suzereiniteit erkennen, waardoor ook Vienne (eindelijk) tot de Dauphiné gaat behoren.

Aan het begin van de negentiende eeuw was er Turkse suzereiniteit, d.w.z. de vorstendommen waren autonoom, maar moesten de Turkse sultan als heer erkennen.

De paus zag dat zijn theoretische suzereiniteit (opperleenheerschap) werd genegeerd en de inwoners van Sicilië zagen hun autonomie verloren gaan.

Duklja was eerst een semi-onafhankelijke staat van het grootvorstendom Raška dat een vazalstaat was van het Byzantijnse Rijk en later onder directe Byzantijnse suzereiniteit stond tot het in het midden van de elfde eeuw onafhankelijk werd.

In 1018 werden ze dan verplicht de suzereiniteit van Sancho I van Navarra te erkennen, maar na diens dood in 1035 kwam snel een eind aan de band met Navarra.

In 1906 erkenden de Britten in de Sino-Britse Conventie formeel de suzereiniteit van China over Tibet, waarmee men het verdrag van 1904 omzette in een verdrag van het Verenigd Koninkrijk met China in plaats van Tibet.

Na het Verdrag van Perejaslav uit 1654 werd de staat een suzereiniteit van Moskovië en werd in tweeën gespleten.

Ondanks de vele overwinningen in de vijftiende eeuw kwamen Walachije en Moldavië eind vijftiende, begin zestiende eeuw onder suzereiniteit van het Ottomaanse Rijk (1476 - Walachije, 1514 - Moldavië).

Soms neemt suzereiniteit de vorm aan van autonomie of een protectoraat.

Daarmee erkent Venetië althans op papier de suzereiniteit van Byzantium.

De term suzereiniteit komt voor het eerst voor in 1470 en betekende toen niets anders dan hoge heerser.

Deze "suzereiniteit" was een compromisterm.

Deze werd gewonnen door Transvaal en de republiek werd weer onafhankelijk verklaard, hoewel onder de suzereiniteit van de Britten.

In het verdrag verzaakte de Poolse koning op de leenhorigheid over het hertogdom Pruisen en stond de suzereiniteit af aan de hertog van Pruisen, die in ruil uit zijn alliantie met Zweedse koning stapte.

Vanaf dan kwam Servië onder Bulgaarse suzereiniteit.