Sweelinck

Levensloop Jeugd Jan Pieterszoon Sweelinck was de oudste van vier kinderen van Peter (Pieter) Swibberts en Else (Elsgen) Sweelinck, dochter van de Deventer stadschirurgijn Mr. Johan (Jan) Hendrickszoon Sweelinck en Marie (Merrie) Snoick.

Sweelinck was organist van de Oude Kerk, maar het huidige orgel werd in 1726 gebouwd, lang nadat Sweelinck in 1621 was overleden.

Boudewijn Zwart studeerde hoofdvak piano aan het Sweelinck-Conservatorium te Amsterdam en beiaard aan de Nederlandse Beiaardschool in Amersfoort.

In elk concert valt op hoe Sweelinck in alle seriositeit kleine speelse momenten verstopt; een ritmische verandering, een tegenstem die even ontsnapt.

Over de zangclub Sweelinck waar hij zijn Agathe Tiket voor het eerst ziet.

Sweelinck wordt dit jaar herdacht, omdat hij 400 jaar geleden overleed.

Als organist van de Oude Kerk was Sweelinck in dienst - als 'stadtmusicyn' - van het gemeentebestuur van Amsterdam.

Het gaat om in totaal 254 vocale werken, bijeengebracht onder de titel Het Sweelinck Monument en voorzien van uitgebreide toelichtingen in zes boeken.

Het was de beroemde Jan Pieterszoon Sweelinck bij wie hij in de leer ging en die hem onder andere een geheel eigen manier van vingerzettingen leerde die toen heel ongebruikelijk was maar zeer goed.

In juni 2010 werd de film Sophia, gebaseerd op de gelijknamige compositie van Dirk Brossé, vertoond met het UvA-Orkest J.Pzn Sweelinck in de Grote Zaal van Het Concertgebouw Amsterdam.

Later behaalde hij het einddiploma koordirectie aan het Sweelinck-Conservatorium in Amsterdam bij Jan Pasveer.

Op grond van de kwaliteit - een subjectief begrip - van de anonieme Leipziger fantasieën-verzameling wordt het inmiddels vrijwel uitgesloten geacht dat Sweelinck er de auteur van is geweest.

Sweelinck hoeft dan ook niet in Italië te zijn geweest: hij kan in Nederland met Zarlino's schoolmakende muziektraktaat in aanraking zijn gekomen.

Sweelinck liet met zijn werken zien wat een orgel in zich had.

Hier ontmoetten mensen elkaar hier, en op de achtergrond speelde maestro Sweelinck een deuntje.

Jackob van Eyck zou passender zijn, of anders Sweelinck, maar die is weer wat vroeg.

Op bezoek bij haar dochter in de Verenigde Staten, in oktober 2017, ontvangt de docente Nederlands op het Amsterdamse Sweelinck College een bericht van een teamleider.

Sweelinck was een soort dj die hier zijn plaatjes draaide.

Als de ‘Orpheus van Amsterdam’ heeft Sweelinck de Nederlandse muziekgeschiedenis voor altijd gevormd met zijn indrukwekkende vocale en instrumentale werken.

Ervaar op 8 februari met blokfluitensemble The Royal Wind Music de tijdloze muziek van Jan Pieterszoon Sweelinck.