Symmachus in een zin

Augustinus, Bekentenissen 5,22e.v. De Romeinse senaat verleende Symmachus de eretitel princeps senatus ("Eerste van de Senaat") en keizer Valentinianus zelf zou Symmachus voor zijn derde consulaatschap hebben uitgenodigd.

De aanbeveling van Symmachus volgend verklaarde de Senaat Gildo tot staatsvijand en sprak een oorlogsverklaring uit, die Symmachus overigens verwijderde van de Senaat en de Romeinse bevolking, die oorlog verafschuwde.

Blijkbaar hield Symmachus zich in deze tijd op de achtergrond.

In de Getica van Jordanes citeert deze ten minste op een plaats expliciet dit historische werk van Symmachus (Jordanes, Getica 15, 83ev).

Later schreef hij nog een brief (nr. 18), met daarin een argumentatieve weerlegging van het verzoekschrift van Symmachus, maar deze wordt als retorisch zwakker beschouwd.

Na de dood van Theodosius in 395 probeerde Symmachus bevriende magistraten tot schuldverlichting voor de nakomelingen van Nicomachus Flavianus te bewegen.

Na de dood van Valentinianus I sprak Symmachus in de Senaat een herdenkingsrede uit met de titel, Pro Trygetio.

Rouw om het lot van politieke vrienden en zorg over de keizerlijke gunst leidde Symmachus er toe in het volgen van de nederlaag van Eugenius, zijn correspondentie tijdelijk op te schorten.

Vanwege deze steun maakte Flavius Theodosius zich sterk voor de oprichting van een ere-standbeeld van Symmachus.

Zijn eerste openbare ambt bekleedde Symmachus in het jaar 365.

Op de plek van zijn terechtstelling, de Gianicolo in Rome, liet paus Symmachus († 514; feest 19 juli) later een kerk bouwen die aan hem was toegewijd: de San Pancrazio.

Als praefectus annonae was de zeer gerespecteerde Symmachus ook verantwoordelijk voor de graanleveranties aan Rome (340/50).

Bij zijn aankomst in Rome schreef Symmachus dat er elke dag een opstand van de bevolking kon uitbreken.

Door de oppositie van Ambrosius van Milaan kwam de gevraagde restauratie er niet… Na Symmachus’ dood werd zijn correspondentie door zijn zoon verzameld en gepubliceerd in tien boeken.

Hoewel Symmachus vanwege dit protest uit Rome verbannen werd, slaagde hij er na de dood van Gratianus in 383 in naar de stad terug te keren.

In de jaren nadat hij zich in het voorjaar van 396 had teruggetrokken uit Rome werd Symmachus door verschillende ziekten getroffen.

Nadat hij de winter van dat jaar had doorgebracht met de voorbereiding van de schouwspelen voor zijn consulaat, reisde Symmachus begin 391 naar het hof van Theodosius in Milaan om de keizer persoonlijk te bedanken voor deze eervolle benoeming.

Rond het jaar 393 trouwde Nicomachus Flavianus de jongere met een dochter van Symmachus.

Symmachus en de meeste westelijke bisschoppen zijn echter van mening dat ze niet de autoriteit hebben de paus te veroordelen.

Toen van 502 tot 506 deze situatie leidde tot veel straatgevechten en onrust, besloot men wederom Theodorik in te schakelen, die nu wel voor Symmachus koos, omdat Laurentius een te pro- Byzantijns beleid voerde.