Synchrotronstraling

Aanvankelijk werd synchrotronstraling gezien als een uitsluitend parasitair effect, dat het moeilijk maakt om deeltjes tot bij de lichtsnelheid te versnellen omdat energie verloren gaat als straling.

Een synchrotron dat voor deeltjesfysica wordt gebruikt heeft daarom een zo groot mogelijke straal om de hoeveelheid synchrotronstraling bij dezelfde energie te minimaliseren.

Het is echter mogelijk een minimum energiedichtheid af te leiden uit de hoeveelheid synchrotronstraling die een bron uitzendt.

Het is niet mogelijk de aard van deze deeltjes te bepalen uit waarnemingen van synchrotronstraling.

Ook hier worden polarisatie en het continue spectrum gebruikt om synchrotronstraling te onderscheiden van andere emissieprocessen.

Pulsar wind nevels (plerions), met de Krabnevel en bijbehorende pulsar als voorbeeld, produceren ook synchrotronstraling.

Vooral in het vacuüm ultraviolet en voor röntgenstralen waarvoor geen andere sterke bronnen bestaan is de synchrotronstraling zeer gewild.

Hier staat de krachtigste bron van synchrotronstraling van Europa, een elektronen- synchrotron met een energie van 6 GeV per elektron.