Taalgebruikers in een zin

Ik weet dat er taalgebruikers zijn die zich ergeren aan ‘taalfouten’ (zoals ‘een meisje die’).

De ANS beschrijft zelfs een voorbeeld met een dergelijke constructie zonder onderwerp, gesloten zijnde, vervoege men zich op nr. 12, maar voegt eraan toe dat dit niet voor alle taalgebruikers aanvaardbaar is en raadt het gebruik hiervan ook af.

De spelling van samenstellingen is veelvuldig voorwerp van discussie, zowel tussen taalkundigen onderling als bij taalgebruikers.

Ondertussen juichen andere taalgebruikers het verdwijnen van regionale taalvarianten juist toe als het verlaten van knellende, de vooruitgang remmende sociale verbanden.

Taalgebruikers en -instructeurs die waken over het taalgebruik en zich inspannen dát taalgebruik te bevorderen dat in hun optiek "correct" is, verwerpen deze ingeburgerde contaminaties doorgaans.

Taalgebruikers zullen dan ook niet graag homoniemen laten ontstaan en grijpen dan terug op oudere vormen, waardoor lexicale diffusie ontstaat.

Aanwijzingen dat taalgebruikers dit inconsequent of slordig vinden, heb ik niet.

Het artikel veronderstelt dat taalgebruikers dergelijke complexe woorden op basis van patronen deels, geheel of zelfs dubbel 'motiveren,' en zo betekeniselementen afleiden.

Uiteindelijk beslist niet de grammatica wat toelaatbaar is, maar de taalgebruikers.

Emoticons zie ik tenslotte als het vehikel van luie taalgebruikers.

Net als met veel in het leven gaat het om de praktijk en niet om de theorie: niet de grammatica beslist wat toelaatbaar is, maar de taalgebruikers.

Taalgebruikers moeten op eieren lopen.

Strikt genomen moet de persoonsvorm in het enkelvoud staan, maar het gebruik van het meervoud is voor veel taalgebruikers heel gewoon.

Voor kranten en vele andere taalgebruikers is dit geen wet van Meden en Perzen meer.

Maar waarschijnlijk zijn er maar weinig taalgebruikers die hier in verwarring raken.

Vele taalgebruikers kunnen niet altijd inschatten welke regels van toepassing zijn; zo levert de "analogieregel" nogal eens problemen op: ik zwem, hij zwemt; ik rijd, hij rijdt.

Het is dan een culturele en religieuze taal, zonder rechtstreeks verband met de levende talen, vaak gebruikt als lingua franca en als literaire taal (zelfs door de volkeren die geen oud-Indiase taal spreken, zoals de Dravidische taalgebruikers).

Veel taalgebruikers hebben problemen met het correct spellen van werkwoordsvormen.

Volwassen analfabeten vormen een aardige toetssteen voor die contrasterende opvattingen, omdat zij anders dan jonge kinderen ervaren taalgebruikers zijn, maar net als jonge kinderen niet systematisch kennis hebben gemaakt met geschreven taal.

Door de niet-dominante rol van een bepaalde taalvariant zullen woorden verdwijnen ten gunste van woorden uit de standaardtaal, en dit wordt door taalgebruikers als taalverlies ervaren.