Tabulae

Elk onderdeel heeft een eigen titelpagina: Galliae Tabulae Geographicae, Belgii Inferioris Geographicae Tabulae en Germaniae tabulae geographicae.

De corallieten bestonden duidelijk uit dwarsverbindingen, de tabulae hadden de vorm van een trechter, terwijl de septa doornvormig waren.

De tabulae waren onvolledig en het had geen dissepimenten.

Het centrale gedeelte bevatte vlakke tot licht gewelfde horizontale platen (tabulae).

Ptolemaeus is ook verantwoordelijk voor de Prokeiroi kanones of Tabulae manuales.

De waarden zijn berekend met het programma "Tabulae Solis" voor horizontale zonne-instraling onder clear-sky condities.

De oudste gekende, gedateerde handschriften uit Zuid-Italië dateren van het einde van de 8e eeuw Isidorus, Etymologiae; Kalendarium, Tabulae paschales, 779-797, Archivio della Badia di Santissima Trinity.

In zijn Tabulae Bergenses (1560), noemt hij zichzelf zowel koninklijk wiskundige (van Filips II van Spanje ) en wiskundige van de hertog van Savoye.

Zijn eerste geleerde publicatie in het Latijn verscheen in 1611: de Tabulae Frisicae, waarin - aan de hand van de Juliaanse kalender - tabellen zijn opgenomen met betrekking tot de stand van maan en zon over een langere periode.

De tabulae (horizontale platen) waren vlak of hol gewelfd.

Feitelijk is deze uitgave niet meer dan een in één band gebonden heruitgave van de vier series Tabulae Geographicae met de nieuwe aanvulling.

Het had krachtige septa, centrale tabulae, columella en periferische dissepimenten.

Styloniscus tabulae is een pissebed uit de familie Styloniscidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1932 door Barnard.

Ze ontvingen ook een ontslagbewijs (tabulae honestae missionis).