Talentelling

De organisatie van de talentelling op het terrein lag grotendeels bij de gemeentebesturen, zij stonden onder meer in voor het aanstellen van de tellingsagenten.

De resultaten van de talentelling en dan vooral deze van Brussel en de taalgrensgemeenten hebben in België een grote rol gespeeld in de afwikkeling van de communautaire conflicten tussen Nederlands- en Franstaligen.

Omwille van de omvang van het artikel werden de resultaten per arrondissement die hier voorheen vermeld stonden ondertussen ondergebracht in deelartikels per provincie, terug te vinden onder de rubriek "zie ook" van het artikel "talentelling".

Omwille van de omvang van het artikel werden de resultaten per gemeente die voorheen in dit artikel vermeld stonden ondertussen ondergebracht in deelartikels per provincie, terug te vinden onder de rubriek "zie ook" van het artikel "talentelling".

Talentelling in en rond Brussel: een gevaarlijk spel!

Bij de eerste talentelling in 1846 gaf 90% van de bevolking aan Nederlands te spreken, tegenover 8% Frans en 2% Duits.

Bij de wettelijke vastlegging van de taalgrens werd daarom meteen ook beslist dat de officiële tienjaarlijkse talentelling afgeschaft werd.

Dat de bewoners zelf moeite hadden zichzelf taalkundig in te delen, blijkt wel uit de uitkomsten van de talentelling in de gemeente.

De koppeling van de taalwetgeving aan de volkstelling (talentelling) werd immers al van in het begin (1921) door de Franstaligen misbruikt als steekwapen in de communautaire strijd, met alle manipulatie en fraude van dien.

De regering oordeelde het verstandiger de talentelling uit te stellen en alleen een volkstelling te organiseren.

Dit gebeurde onder andere door zijn weigering om de zogenaamde talentelling uit te voeren.

Ganshoren De gemeente Ganshoren werd pas in 1954 op basis van de resultaten van de laatste talentelling van 1947 toegevoegd aan het tweetalige gebied van wat nu het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is.

Met de invoering van de taalwetgeving in 1932 werden de resultaten van de talentelling ook bepalend om het taalstatuut van de gemeenten te bepalen en desgevallend aan te passen.

Roosens riep de Vlaamse burgemeesters samen om in een petitie te protesteren tegen een nieuwe talentelling en de verbintenis aan te gaan de formulieren niet uit te delen.

Bij de talentelling van 1930 gaf plots 76% van de bevolking aan Frans te spreken.

De talentelling was een onderdeel van de tienjaarlijkse volkstelling die in België werd gehouden vanaf 1846.

Hierdoor is de verfransing eerder ingezet en al bij de talentelling van 1930 gaf de meerderheid van bevolking aan Frans te spreken.

Omdat bij laatste volks- en talentelling het aandeel Franstaligen boven de 30% lag, werden na de vastlegging van de taalgrens faciliteiten ingesteld voor de Franstalige minderheid.

Ook is later gebleken dat in een aantal gemeenten bij de talentelling geen eerlijke ondervraging heeft plaatsgevonden, doordat mensen onder druk werden gezet hun keuze te wijzigen.

Voordien konden gemeenten namelijk na elke talentelling veranderen van taalrol: een gemeente kreeg een tweetalig statuut als de taalminderheid groter was dan 30% en een eentalig statuut als de minderheid kleiner was dan 30%.