Tandemail

Belangrijke evolutionaire veranderingen bij de australopitheken waren het gaan lopen op de achterpoten en de verdikking van het tandemail.

De moderne mens zou met zijn dunnere tandemail dan geërfd hebben van de toestand bij Orrorin en nooit een voorouder met zeer dik glazuur hebben gehad.

Dit werd bevestigd door het patroon van krassen op het tandemail.

Het tandemail toont kleine rimpels, waan de soortaanduiding naar verwijst.

Het tandemail toont vage verticale richels.

Hun tandemail is tot drie millimeter dik.

Het dikke tandemail toont aan de binnenkant een opvallende verticale groeve.

Het holotype heeft als enige bekende exemplaar ribbels op het tandemail; misschien is ook dit een rijpingskenmerk.

Tandglazuur op de tand Het tandglazuur, soms tandemail, adamantine of substantia adamantina Donáth, T. & Crawford, G.C.N. (1969).

De geslachtsnaam is afgeleid van het Oudgriekse voorvoegsel dys~, "slecht" en γάνος, ganos, "glans", een verwijzing naar het doffe dentine tussen de richels van tandemail.