Tedja in een zin

Het is dankzij het opheffen van de leeftijdsgrens van veertig jaar dat Staal en Tedja deze editie konden inzenden.

Net als Michael Tedja, Jonas Staal en Josefin Arnell, maakt zij kans op deze prestigieuze kunstprijs van 40 1.000 euro.

Ook in dat opzicht valt Tedja op tussen de andere zeer - en soms té - doordachte kunstwerken.

Op de tentoonstelling over de Prix de Rome in het Stedelijk Museum maken Michael Tedja (1971) en Jonas Staal (1981) de meeste indruk.

Tedja’s werk in de grote zaal van het Stedelijk Museum Amsterdam, overdonderd en ontroert.

Ze bevatten werken op papier, zegt Tedja, maar de boeken blijven gesloten.

Beeldend kunstenaar en schrijver Michael Tedja (1971) – winnaar van de Jana Beranováprijs, de Sybren Poletprijs en lid van de Akademie van Kunsten – creëert een soort eigen universum, en deze ‘Negeren series’ zijn onderdeel van het project ‘The Holarium’.

In Aantekeningen legt Tedja uit dat deze in beeld kwam in het gedicht dat hij ‘binnen het kader van het Winternachten Festival schreef.

In zijn essay in De Gids vertelt Tedja dat Cairo en de manier waarop er met hem en zijn literaire werk werd omgegaan een inspiratie voor hem is geweest om zich ‘nader te verklaren’ in de roman Hosselen.

De schilderijen die Michael Tedja maakt zijn een dag later al weer verouderd, zo snel produceert hij.

Het is een woord dat dichters als Frank Martinus Arion, Radna Fabias en Michael Tedja ook gebruiken in hun werk.

Tedja laat in talloze regels en strofes niets aan duidelijkheid te wensen over, zoals in het openingsgedicht ‘Oester’, waarin gesteld wordt dat de ‘inclusieve wereld’ ‘haar relevantie’ verliest als die lijdt aan ‘een geestelijke ervaring’.