Telegrafen

Artikel 3 regelt de aanleg en het gebruik van niet voor het openbaar verkeer bestemde telegrafen en telefonen.

De hoofdregel van de wet staat in artikel 2. Anderen dan de Staat mogen alleen openbare telegrafen- en telefonen aanleggen en exploiteren krachtens een bij koninklijk besluit te verlenen concessie.

Dit ter voorkoming van storing en belemmering bij het gebruik van openbare telegrafen en telefonen.

Het begrip "telegrafen en telefonen" in de wet heeft niet alleen betrekking op de toestellen maar ook op het hele netwerk.

Het tweede lid van artikel 1 kwam te luiden: "Zoowel in dit als in de volgende artikelen zijn onder telegrafen en telefonen tevens begrepen radiotelegrafen en radiotelefonen".

In oktober 1900 werd het geopend als Reichspost-Telegrafen-gebouw.

Van telegrafen, en telefonisten tot taxi-chauffeurs en reisbureaumedewerkers: digitale disruptie zorgt ervoor dat werk verdwijnt - of op z'n minst verandert.

De regering nam dat advies echter niet over en koos in de Telegraaf- en Telefoonwet voor handhaving van de bestaande situatie: exploitatie van telegrafen en telefonen door anderen dan het rijk was slechts toegestaan krachtens een concessie.

Een netwerk van optische telegrafen bestreek uiteindelijk geheel Frankrijk met uitlopers naar onder andere België en Nederland.

Nadere regels met betrekking tot het gebruik, de volgorde van telegrammen en gesprekken en de tarieven van door het Rijk geëxploiteerde telegrafen en telefonen werden volgens het eerste lid van artikel 16 bij algemene maatregel van bestuur vastgesteld.

Na zijn aftreden als Bondsraad was Frey directeur van het bureau van de Internationale Telegrafen Unie in Bern (tot 1921 ).