Terborgh

Interessant zijn archiefstukken die aantonen dat Vermeer contact heeft gehad met de uit Zwolle afkomstige genreschilder Gerard Terborgh.

De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door John S. Weske & John Whittle Terborgh.

Hij verkreeg zowel Terborgh als de heerlijke rechten van Schinnen uit de erfenis van zijn ouders Alexander van Wijlre en Gerberga van Schinnen.

Terborgh bezat aantoonbaar vanaf de dertiende eeuw een groot aantal laatgoederen in het dorp.

Terborgh werd om zijn sobere, suggestieve schrijfstijl door critici gerekend tot de belangrijkste Nederlandse verhalenschrijvers van zijn tijd, maar tot een groot lezerspubliek is zijn werk nauwelijks doorgedrongen.

Waarschijnlijk mag Terborgh beschouwd worden als een van de oudste burchtterreinen van de huidige provincie Limburg.

Maar de brieven aan Roland Holst, aan Hendrik de Vries, Arthur Lehning en Annie Grimmer, aan Hans Feriz en F.C. Terborgh maken veel goed.

En het archief van F. C. Terborgh (de schrijver-diplomaat met wie Slauerhoff innig bevriend was - rz) is nog steeds verzegeld.

Een bewoner liet weten dat hij de man mogelijk donderdag rond 11.30 uur nog had gezien bij kasteel Terborgh in Schinnen.

Kasteel Terborgh speelde een grote rol in de bokkenrijdertijd.

In het beekdal liggen verschillende restanten van oude versterkingen, waaronder van de motte van Struyver bij de buurtschap Ten Esschen en van Terborgh bij Schinnen.

Terborgh blijft vervolgens tot 1918 onbewoond, terwijl de kasteelboerderij verpacht blijft aan leden van de familie Pijls.

De boswachterij behoorde eertijds tot het landgoed Terborgh, plaatselijk bekend als het Evertsbos.

Tijdens zijn beheer wordt Terborgh, waarschijnlijk onder Brabantse invloed, aan het Luikse leenrecht onttrokken en aan het leenhof van Valkenburg opgedragen.