Teutoons

Och ja, het is al weer 48 jaar geleden dat met ik Angelika, een leuk boreaal mokkeltje, voosde na een bezoek aan de kermis in een Teutoons dorp.

Zijn lichaam werd gecremeerd en 2 jaar later kreeg zijn urne een plaats onder een eenvoudige grafzerk op het Teutoons kerkhof in het Vaticaan.

Of in 19e eeuws Teutoons jargon, de loods is van schip gestuurd.

De afgelopen jaren hebben de premium-Duitsers recordjaar na recordjaar gedraaid, met name omdat nieuwe rijk(er)en in landen als China en dergelijke niks liever willen dan zo’n Teutoons statussymbool.

Ik haat generalisaties, maar het is waar, het is waar: een zo grote plichtsopvatting is een Teutoons trekje, typisch Duits.

Niet alleen de schuld aan de oorlog zelf, maar ook aan de daarin tentoongespreide wreedheid wordt geheel op Teutoons conto geschreven.