Tipitaka

Het werd de gemeenschap van monniken duidelijk dat het beter was de Tipitaka op te schrijven, voor het geval er in de toekomst zo veel monniken zouden sterven dat gedeeltes van de Tipitaka verloren zouden gaan.

Deze uiteindelijke versie (de Boeddha Jayanti-Editie van de Tipitaka) is er wel gekomen maar werd slechts één keer uitgegeven, in Myanmar in het jaar 1957.

Vanaf het jaar 250 voor Christus was dit niet meer mogelijk, omdat de Sangha toen in de derde boeddhistische raadsvergadering besloten heeft om de Tipitaka officieel te 'sluiten' voor nieuwe toevoegingen of wijzigingen in de tekst.

In het noorden van de stad aan de voet van Mandalay Hill bevindt zich het grootste stenen boek ter wereld met 729 kleine pagodes en evenzoveel platte marmeren stenen met daarop in Pali schrift de hele Tipitaka (boeddhistische canon) gebeiteld.

De Pali-canon ( Pali : Tipitaka; Sanskriet : Tripitaka), de geschriften van het Theravada-boeddhisme, werden hier geformaliseerd.

Ook werd de toen bestaande versie van de Tipitaka herzien en fouten gecorrigeerd.

Er is nu in Thailand een organisatie die de originele Boeddha Jayanti-Editie weer opnieuw en gratis gaat uitbrengen onder de naam 'World Tipitaka'.

Na de enige uitgave van de échte Boeddha Jayanti-Editie in 1957 heeft Myanmar zijn eigen oude Tipitaka vervolgens uitgegeven onder de naam Boeddha Jayanti-Editie.