Titanosauriërs in een zin

Afgezien van de schedel is het desalniettemin een van de meest complete skeletten van vroege titanosauriërs.

Bij de titanosauriërs evolueerden ook nieuwe uithollingen in de basis van de zijkanten van de wervelboog, de structuur boven op het wervelcentrum.

Bij sommige groepen, zoals de titanosauriërs, hebben de voorste staartwervels een omgekeerde bouw en zijn procoel: van voren hol en van achteren bol.

Daarbij werden vier kenmerken vastgesteld die nooit eerder bij titanosauriërs waren aangetroffen.

Dat is niet bij alle titanosauriërs zo.

Dat zou dan een zeer basaal kenmerk zijn want bij afgeleide titanosauriërs zijn de vingers geheel verdwenen en andere soorten hebben hoogstens nog een vastgegroeid stompje bewaard.

Tussen 83,5 en 79,5 miljoen jaar geleden werden de eieren van de Titanosauriërs bedekt door lagen modder (sediment) die door overstromende waterlopen over hun oevers op de aanpalende laaglanden afgezet werden.

Van Argentinosaurus is de tweede ruggenwervel niet bewaard gebleven, waardoor vergelijkingen met andere titanosauriërs enkel kunnen gebeuren aan de hand van ruggenwervel drie.

Volgens andere onderzoekers komen deze eigenschappen echter ook bij andere titanosauriërs voor en zijn ze daarom onvoldoende om de soort te onderscheiden.

De studie uit 2012 concludeerde tot een plaatsing in de Titanosauria, maar wel in een zeer basale positie, gezien het feit dat de soort nog polsbeenderen bezit, welke bij alle andere titanosauriërs verdwenen zijn.

Deze kenmerken komen ook bij andere titanosauriërs voor, zij het niet in India gevonden — dit laatste was voor Upchurch & Wilson echter onvoldoende reden om niet van een nomen dubium te spreken.

De eerste staartwervel heeft van voor naar achter holle zijkanten en onderkant terwijl die bij de meeste titanosauriërs bol zijn.