Titiaan

Er wordt gezegd dat hij een leerling van Titiaan zou geweest zijn omdat hij een Piëta voltooide die Titiaan onafgewerkt had gelaten, maar dat wordt door verschillende historici sterk in vraag gesteld.

Hij is inmiddels terug in Nederland en wordt behan … 'Doeken Titiaan geruïneerd door restauratie' Restauratoren van de National Gallery of Scotland hebben schilderijen van de Italiaanse meester Titiaan 'geruïneerd'.

Schilderij door Titiaan uit 1548.

Al in 1522 schreef Jacopo Tebaldi, de ambassadeur van Ferrara in Venetië, dat Titiaan zichzelf uitputte met zijn vrouwelijke modellen.

Al sinds het begin van de 16e eeuw werden Venetiaanse schilderijen met mythologie als onderwerp als poesie beschreven en Titiaan zag hen in dat verband, zoals uit zijn brief uit september 1554 aan Philips blijkt.

De laatste beschreef Titiaan als een perfectionist, die vaak een schilderij maandenlang niet aanraakte, waarna hij het opnieuw zeer kritisch bekeek en dingen die hem niet aanstonden zorgvuldig verbeterde.

Dolce's boek was geschreven als antwoord op Vasari's Levens van de kunstenaars (Florence, 1550), waarin Titiaan was weggelaten.

Door hem als een kwetsbare oude man te schilderen wist Titiaan ook op deze manier het traditionele 'krachtige' beeld van het Venetiaanse dogeschap te ondermijnen.

Een voorbeeld is het hierboven weergegeven schilderij van Titiaan.

Het is dan ook onterecht dat Titiaan, mede door zelfpromotie, eeuwenlang als de 'belichaming van de traditionele waarden van de Venetiaanse schilderkunst' is doorgegaan.

Hij nam niet het fysieke en mentale lijden over, waarmee Titiaan de uitbeelding van het drama had opgevoerd.

Ook maakte hij kopieën van Titiaan, waaronder Het feest van Venus.

Titiaan heeft de 46-jarige Francesco jonger weergegeven.

Titiaan ontwikkelde zo vanaf het begin een eigen manier van verhalen vertellen.

Titiaan schilderde zijn portret met een getrokken zwaard.

Titiaan was de enige grote meester die vasthield aan de evenwichtigheid en idealisering van de hoogrenaissance.

Titiaan was met name in zijn late jaren vooral geïnteresseerd in zijn eigen status als ongeëvenaard kunstenaar wiens roem zich over geheel Europa uitspreidde.

Titiaan zou hier in 1562 op antwoorden met zijn impresa: een beer die haar jong likt met het motto 'Natura potentior ars' (kunst is machtiger dan natuur).

Tot 1531 zou Titiaan binnen het gilde betrokken zijn, maar daarna met een grandioze carrière zich daar uit bevrijden.

Het valt op hoe hier het ene kwaad met het andere wordt weggepraat: Klimt en Titiaan deden het ook, en waren nog veel erger.