Tochaars

De manuscripten, waardoor het Tochaars is overgeleverd, dateren van de 6e tot de 8e eeuw AD.

Friedrich W. K. Müller stelde in 1907 voor die intermediaire taal Tochaars te noemen.

Met name de posities van het Tochaars, Grieks, Albanees en Armeens zijn redelijk vaak veranderd.

Opvallend is nu dat het Armeens een subgroep vormt met het Tochaars.

Afgezien van deze Boeddhistische en Manicheïstische religieuze teksten bestaat het Tochaars corpus uit kloostercorrespondentie en -rekeningen, handelsdocumenten, karavaanvergunningen, medische en magische teksten, alsmede uit een liefdesgedicht.

Het Tochaars had alle velaren-series samengevoegd en bewaard als velaren, en wordt op deze grond geclassificeerd bij de Kentumgroep, zonder dat duidelijk is in welk stadium de PIE-labiovelaren zich tot velaren ontwikkeld hebben.

In de 7e en 8e eeuw werd in een groot deel van het gebied Tochaars gesproken.

Behalve in de meeste andere Germaanse talen heeft het voornaamwoord wij ook duidelijk verwante vormen in talen uit andere taalfamilies ( Sanskriet : vayám-, Tochaars : was/wes, Avestisch : vaēm, Hittitisch : wēs).

Daarbij werd alle contact verbroken, en pas bij de formatie van de Indo-Iraanse groep is blijkbaar weer contact tussen het Tochaars en andere Indo-Europese talen ontstaan, blijkens leenwoorden.

De manuscripten, waardoor het Tochaars is overgeleverd, dateren van de zesde tot de achtste eeuw AD.

Dit idee kwam echter op losse schroeven te staan toen men in het begin van de 20e eeuw het Tochaars ontdekte.

Het Tochaars werd weliswaar in de oases gesproken, maar de nomadische Yuezhi kunnen hun eigen, Scythische taal gesproken hebben.

Het Tochaars wordt hier niet voorgesteld als een geheel onafhankelijke tak die zich als tweede van de hoofdgroep afsplitste.