Tonica in een zin

Bij modaal-functionele harmonie spreekt men van 'verlinksen' omdat de subdominant zich in de kwintencirkel links van de tonica bevindt en de relatie S-T (hoofdfuncties subdominant-tonica) primeert.

Bij modaal-functionele harmonie spreekt men van verlinksen, omdat de subdominant zich in de kwintencirkel links van de tonica bevindt en de relatie S-T (hoofdfuncties subdominant-tonica) primeert.

Zo is de toon die een halve toonafstand onder de tonica ligt en als het ware naar de tonica leidt, een leidtoon.

Maqamladders bevatten vaak secundaire ajnas, die op andere tonen dan d tonica of dominant starten.

Moll-Dur-akkoorden zijn mineurakkoorden die voorkomen in de mineurtoonaard van dezelfde tonica.

De A heeft een dominantfunctie t.o.v. D. D is de Tonica.

De akkoorden wijken, in grote lijnen, niet verder dan een toon (secunde) van elkaar, hetgeen impliceert dat dit harmonisch systeem werkt dan de conventionele tonica-dominant-harmonie.

Het kruid deelt men in onder de versterkende ofwel toniserende kruiden (tonica) en het onderscheidt zich hier als tonicum voor het bloed.

In de staan de grondtonen van de drieakkoorden naast elkaar in de volgorde onderdominant, tonica en dominant.

In het eerste deel is de meest prominente bijdrage van de kwint (dominanttoon A) duidelijk, gevolgd door de septiem (subtonica C), terwijl de tonica op de derde plaats komt.

Tot nu toe laten we de tussendominant ontstaan via de Ve trap van de toonsoort van de lokale tonica.

De grote terts in het dominant akkoord is de leidtoon naar de tonica.

De drieklank op de tonica is de centrale harmonie in de harmonieleer.

Tonica: De grondtoon van een toonsoort.

Daarbij treft men modulerende thema's aan terwijl de niet modulerende thema's niet altijd op de tonica eindigen.

Daar vangt het eufonium aan met een stereotiepe begeleiding van staccato 's, afwisselend op de tonica en de dominant van de hoofdtoonsoort ( sol groot ).

De dominant heeft een leidende of stuwende functie richting de tonica.

De reprise begint conventioneel met een herhaling van de openingsgroep in de tonica As groot, waar Beethoven het combineert met het gebroken overgangsgroepmotief.

Een belangrijke eigenschap in deze, is dat de drie harmonische hoofdfuncties tonica (oplossing), subdominant (stuwing) en dominant (spanning, met leidtoon) tot het ontstaan van een melodie dwingen.

Het deel sluit af met een cadens op een orgelpunt op de tonica.