Toonsoorten

Tenor-doedoeks worden ook gemaakt in de toonsoorten G, Ab, Bb, B, hoge C, D, E en F. Basdoedoeks met kleppen worden gemaakt in de toonsoorten A en B. Er worden ook tenor-A-doedoeks met kleppen gemaakt.

Toonsoorten Er bestaan neyfluiten in zeven verschillende toonsoorten.

Nieuwe tempo's, nieuwe toonsoorten, en in sommige gevallen nieuwe akkoorden en nieuwe teksten dienden zich aan.

Alle toonsoorten op drie na komen in Scarlatti's oeuvre voor: Cis-majeur, es-mineur en gis-mineur ontbreken.

De leden zijn meestal ingedeeld in diverse partijen waarbij men gebruikmaakt van meerdere diatonische instrumenten in verschillende toonsoorten.

De muziekstukken uit de 18e eeuw vragen echter ook om andere toonsoorten.

De toonsoorten bleven hetzelfde; alleen Trost transponeerde hij een halve toon naar boven.

Het zijn niet zozeer toonsoorten voor het oor, als wel voor de hand.

In onderstaande tabel hebben de ongebruikelijke toonsoorten (meer dan zeven voortekens) een donkere achtergrond.

In zijn in manuscript behouden hoofdwerk Livre de clavecin, dat na zijn dood verscheen, verenigde hij 217 eigen en 38 bewerkingen van vreemde composities voor klavecimbel, die systematisch in alle Dur- en Moll-toonsoorten zijn gezet.

Zijn nieuwe fluit maakte toonsoorten als Es, As en F majeur en c mineur beter speelbaar.

Voor de beide vrouwen heeft Wagner verschillende toonsoorten bedacht: Es-groot voor Elisabeth en E-groot voor Venus.

Die toonsoorten zijn ontstaan tussen pakumbeet 1600 en 1700.

Het Limburgs Symphonie Orkest speelt haar concerten in alle denkbare toonsoorten.

Afwisselende ritmes, melodieën, muziekstijlen en toonsoorten roepen, dankzij de onderscheidende akoestische instrumenten en stemmen van Fay Lovsky en Harry Jekkers, verschillende gemoedsstemmingen op.

Volgens de presentator kan hij door veel te trainen weer dezelfde toonsoorten behalen als in zijn hoogtijdagen als artiest.

Dit vereist wel enige gehoortraining en inzicht in akkoorden en toonsoorten, maar muzikanten moeten nu eenmaal leren hun oren goed te gebruiken en muziektheorie vormt een wezenlijk onderdeel van de lessen.

Het gaat hier om een ongelijkzevende stemming waarbij je in de meest voorkomende toonsoorten redelijk zuiver spelen kan.

In 1996 selecteerde Stephen Hough 13 van de 24 Préludes in een eigen volgorde die de contrasten duidelijk laat uitkomen, al verliezen we zo het inzicht in de stijgend-chromatische gang door de toonsoorten.

Om er voor te zorgen dat de ‘instrumenten’ symfonisch samenspelen, kiest Baars als concertzaal het intranet en als toonsoorten standaard communicatietools zoals OPC en ADO.