Torpedobootjagers

De 18 torpedobootjagers van de Forest Shermanklasse waren de eerste torpedobootjagers die na de Tweede Wereldoorlog voor de Amerikaanse marine werden gebouwd.

De Italianen waren in drie groepen georganiseerd, twee van zes zware kruisers en zeven torpedobootjagers en een derde van twee slagschepen en nog eens zeven torpedobootjagers achteraan.

In augustus 1915 bijvoorbeeld, vielen een Russische onderzeeboot en twee Russische torpedobootjagers een Ottomaans konvooi aan van vier transportschepen die werden geëscorteerd door een kruiser en twee torpedobootjagers.

Ook vroeg hij de viceadmiraal of hij via de Britse marineattaché kon regelen dat de Royal Navy enkele torpedobootjagers beschikbaar zou stellen voor de evacuatie van de Nederlandse regering.

Op satellietbeelden van het Amerikaanse techbedrijf Maxar zijn grote objecten te zien met de vormen van een vliegdekschip en twee torpedobootjagers op ware grootte, zo meldt persbureau Reuters maandag.

Zwaar bewapende Noord-Koreaanse torpedobootjagers omsingelden de Pueblo en eisten dat het schip onmiddellijk zou bijdraaien.

Alhoewel de zinkende torpedobootjagers hun dieptebommen op "veilig" waren afgesteld, ontploften er toch enkele onder water, die onder de overlevende zwemmers heel wat slachtoffers maakte.

Behalve de Encounter gingen ook HMS Exeter, HMAS Perth en nog twee Britse torpedobootjagers, de Jupiter en de Electra op weg.

Dat ging goed totdat de Nederlanders op twee Japanse torpedobootjagers stuitten.

De Japanners verloren slechts drie torpedobootjagers.

De nieuwe Reichsmarine werd daarna nog teruggebracht tot zes pre-dreadnought pantserschepen, zes lichte kruisers en twaalf torpedobootjagers.

De Pola werd uiteindelijk in de ochtend getorpedeerd en tot zinken gebracht door de torpedobootjagers HMS Jervis en HMS Nubian.

De torpedobootjagers Basilisk, Keith, Havant en Scotia werden op 1 juni tot zinken gebracht.

De torpedo trof doel, maar ook de UB-64 werd door torpedobootjagers geraakt.

De zeer ervaren bemanning van de Scharnhorst vocht lang tegen een modern slagschip, vier kruisers en een tiental torpedobootjagers terug, totdat letterlijk de laatste granaat verschoten was en Britten het schip van alle kanten konden torpederen.

Deze linie stond onder het bevel van divisieadmiraal Charles H. McMorris en bestond uit 1 zware kruiser (USS Salt Lake City (CA-25)), 1 lichte kruiser (USS Richmond (CL-9)) en 4 torpedobootjagers.

Deze torpedobootjagers vielen de Japanse formaties aan en trokken het vuur naar zich toe.

Deze werden dan weer door een kordon van kruisers en torpedobootjagers beschermd.

Dit waren de laatste Japanse torpedobootjagers besteld bij een buitenlandse werf.

Het commando over de torpedobootjagers kreeg Commodore Stokes aan boord van de HMS Sikh.