Traanbeenderen

Van de voorhoofdsbeenderen uit kan men de andere elementen van het schedeldak reconstrueren: de prefrontalia in het geel, de neusbeenderen in het roze, de traanbeenderen in het rood, de postorbitalia in het blauw en de wandbeenderen in het groen.

De snuit draagt op de middenlijn een grote kam die van voren gevormd wordt door de praemaxillae en naar achteren doorloopt over de neusbeenderen en traanbeenderen en waarvan de achterrand bestaat uit de voorste voorhoofdsbeenderen.

De beide traanbeenderen zijn bij het specimen vrij gaaf bewaard gebleven; hun beperkte hoogte vormt het bewijs dat de schedel echt laag was, niet slechts als een artefact ten gevolge van de samendrukking.

De snuit kon dan enkele graden naar boven roteren over de losse verbinding tussen de voorhoofdsbeenderen en de neusbeenderen en de traanbeenderen/prefrontalia/ectethmoïden die als een draaipunt fungeerde.

Een laatste verschilpunt is dat P. grangeri een duidelijke insnoering heeft van het schedeldak ter hoogte van de traanbeenderen, net vóór de oogkassen.