Translatiesymmetrie in een zin

Translatiesymmetrie in kristallijne materialen Translatiesymmetrie in een kristallijn materiaal houdt in dat men de structuureenheid telkens weer opnieuw tegenkomt wanneer men een stukje verder kijkt (transleert) in het kristal.

De vier "puzzelstukjes" waaruit de zeshoek bestaat kunnen met alleen translaties van de translatiesymmetrie het parallellogram vormen.

Omdat het kristal driedimensionaal is, zijn er voor een volledige beschrijving van de translatiesymmetrie drie zulke vectoren nodig, die niet in één vlak liggen.

De wet van Bragg legt aan de hand van de translatiesymmetrie vast waar men deze gediffracteerde röntgenstralen kan verwachten.

Naast de translatiesymmetrie bestaat er ook nog interne symmetrie binnen de eenheden.

Aangezien alle betegelingen verkregen met de Penrose tegels niet-periodiek zijn, worden Penrose-betegelingen vaak aperiodieke betegelingen genoemd, omdat de betegelingen geen translatiesymmetrie kennen.

De faseverschillen van alle elektronen langs de translatiesymmetrie zijn voor beide experimenten gelijk maar tegengesteld, en de intensiteit van de gediffracteerde bundel is daardoor voor beide gevallen identiek.

De regelmatige stapeling wordt translatiesymmetrie genoemd.

Er blijven precies 32 puntgroepen over die compatibel zijn met translatiesymmetrie en de ruimtegroepen, dit zijn de 32 kristallografische puntgroepen.

Het begrip translatiesymmetrie kan gegeneraliseerd worden naar functies van meer dimensies bijvoorbeeld f(x,y,z).

Het werd mogelijk steeds ingewikkelder kristalstructuren te bepalen: kleinere kristallen, grotere aantallen atomen en meer afwijkingen van de strikte translatiesymmetrie vormen alsmaar minder belemmeringen voor het vinden van de kristalstructuur.

In een kristal is er echter iets bijzonders aan de hand: er is driedimensionale translatiesymmetrie.

Omdat een kristalstructuur altijd ook translatiesymmetrie heeft, komen alleen 2-, 3-, 4- en 6-tallige rotatiesymmetrie voor.