Transvaalse

De stoet werd voorafgegaan door een dertigtal ruiters voorzien van bruine broekkappen, groene sjerpen en ‘Transvaalse hoeden’.

Dit wapen bestaat uit een roos en de traditionele Transvaalse boerenhoed.

Verbitterd schreef zij dat het Transvaalse Volkslied haar door de Hollandse geldzucht, jaloezie en onverschilligheid zoveel pijn had gedaan, dat zij er spijt van had het geschreven te hebben.

Zo werd ze actrice bij de Kaaplandse Raad vir Uitvoerende Kunste en later bij de Transvaalse Raad.

De Britten verhinderden de vereniging met de grote succesvolle Transvaalse Republiek.

De klinkende overwinning die de Boeren behaalden betekende het einde van de oorlog en het herstel van de Transvaalse onafhankelijkheid.

Het Transvaalse Rode Kruis stelde dat dit een ongeluk was door eigen toedoen, maar er zijn bronnen die dat in twijfel trekken.

Ook de Transvaalse president Thomas François Burgers sprak over een "Groot-Holland onder het Zuiderkruis ".

Toen de Transvaalse president Paul Kruger de oorlog verklaarde aan het Verenigd Koninkrijk was de Vrijstaat dus ook in oorlog.

De buitenlandse arbeiders, uitlanders genoemd, kregen echter geen stemrecht van de Transvaalse regering, wat leidde tot anti-Boerse gevoelens in Johannesburg.

Lion Cachet, p.425 Op de Transvaalse boerderij was aan voedsel geen gebrek.

Op 11 oktober 1899 verklaarde de Transvaalse staatspresident Paul Kruger de oorlog aan het Verenigd Koninkrijk.

Trouw aan hun militaire alliantie vocht de Vrijstaat mee aan Transvaalse zijde.