Triestheid

Deze peop posten op Twitter is wel postpostpostpostpost-triestheid, maar dat zeg ik die vandaag het twee delige "Nederlandse Mystiek" (d1: katholiek, d2:protestant) hardcover voor minder dan 10pleuro op de kop heb getikt.

Ik voel tegelijkertijd respect en diepe triestheid.

Zo’n bos van Wallers, dat is van zo’n unheimische triestheid, dat is bijna poëzie als die karavaan er door heen dokkert.

Albanezen zijn natuurlijk het grootste paupervolk van Europa maar, dat kan ook zo z'n charmes hebben voor hen die de zelfkant van het bestaan doorvoelen en mee kunnen bewegen met de triestheid van het bestaan.

Die foto van de dode plant in die pot roept vervolgens een intense triestheid op.

Hahaha, Airfryer liep er ook met z'n Zwarte Piet leus, wat een triestheid deze nitwits!

Jezus wat een triestheid.

Triestheid kent geen einde, geluk wel.

Dat zou wel het toppunt van triestheid zijn.

En wat een triestheid gisteren bij de Tweede Kamer.

Grotere triestheid is dat die leuke vierkante bankjes die overal in de stad staan, dat kekke blok beton met houten zitje, er niet zo maar staan.

Los van de triestheid, wat moet een 3e wereld land met een onderzeeboot?

We hadden al NSB vlaggen, Joden sterren en het toppunt van triestheid, een galg.

Dit hele gebeuren is van een intense triestheid.

O die foto wat een troosteloze triestheid.

Qua triestheid, begint dit rubriekje zo langzamerhand de gemiddelde talkshow ruimschoots te overtreffen.

Wat een triestheid allemaal.

Wel hangt er een element van triestheid over het gezelschap.

Dat er evenmin moedige agenten bestaan die er een sport van om bepaalde burgers naar het leven te staan, betekent niet dat deze manifestatie van intrinsieke triestheid enig toejuichen verdient.

Dit fenomeen, dat onnodig omroepen dus, is de verpraktiseerde algehele triestheid van NS, hetgeen tegelijkertijd hun machteloosheid en overheersing toont.