Triosonate

In het geval van Albinoni ging hij anders te werk: op een thema uit diens Triosonate in b klein schreef Bach een compleet nieuwe fuga.

Op het programma staan enkele meesterwerken, waaronder de Prelude en Fuga in G majeur (BWV 550) en de Triosonate in G majeur BWV 530 van Johann Sebastian Bach.

Het trio in F is een bewerking van de 5e Triosonate voor orgel in C. Het was een feest deze sprankelende sonate door het duo Triesschijn-Mietus te horen worden gespeeld.

De c oncert-symfonie werd gecomponeerd in 1790, terwijl de triosonate ongedateerd lijkt te zijn.

In Das Musikalische Opfer bevinden zich naast de schitterende triosonate en de beide ricercares voor toetsen ook een stapeltje raadselcanons.

De triosonate is een belangrijke instrumentale vorm uit de barokperiode.

Voor het middeldeel gebruikte Bach het adagio van de triosonate in d voor orgel (BWV 527); hij voegde aan het driestemmige deel een vierde begeleidende stem toe en verdeelde de drie bovenstemmen afwisselend over de afzonderlijke instrumenten.

Wanneer de basso continuo-praktijk na de barok uitsterft, verdwijnt ook het genre van de triosonate.

Dat de oorspronkelijke druk een rommelige indruk geeft komt doordat Schübler eerst de ricercari en de triosonate graveerde, en toen de canons toevoegde op plaatsen waar er ruimte was op de drukplaten.

Deze driestemmige opzet vormt ook de oervorm voor de triosonate die zich in de barokmuziek verder ontwikkelde.

Nog in de ban van zijn huisorgel schreef hij een triosonate.

Zoals het concerto, werd ook het dubbelconcerto ontwikkeld vanuit de triosonate en het concerto grosso tijdens de barokperiode.