Troosteloosheid in een zin

Ilja Kabakov (1933-2023), beeldend kunstenaar Kunstenaar Ilja Kabakov werd wereldberoemd met installaties waarin hij de kijker onderdompelde in de grauwe troosteloosheid van de Sovjet-tijd.

Het is alles van een troosteloosheid die alleen Hugo ‘Het is altijd een beetje herfst’ Camps in woorden kan vatten.

Dat is het grootste vraagstuk, waarom al die troosteloosheid aan de Nederlandse kust?

Even voorbij het middaguur was het een en al troosteloosheid dat de weerklok sloeg.

Zwerfvuil in de verpauperde wijken, geeft een aanblik van troosteloosheid en armoe.

Lekker er even uit, voordat ze straks, met hun mahoniehouten gebruinde kunstkoppen, terugvallen in de troosteloosheid van hun bestaan.

De ontzaggelijke troosteloosheid, verwoesting en stilte bij die zonsopgang staat mij heden ten dage nog bij.

Ik snap wel wat je schrijft en in alle “neue Bundesländer” is het een zooitje van troosteloosheid, maar ondanks dat was er ook vaak weinig keuze.

Troosteloosheid heerst, maar in plaats van te klagen, heffen Paulus en Silas een lofzang aan voor God.

Zo heette Neverland eigenlijk Never Never Land, en was er op het eiland een ‘baai der troosteloosheid’.

Een lange en pijnlijke ziekte was haar lot, vijftien jaar lang onderging zij de uiterste verlatenheid en troosteloosheid.

Op patrouille met veldwerkers, op zoek naar buitenslapers in nood, ervoer ik de troosteloosheid van buitenslapers onder bruggen, in bosjes en in parkeergarages.

Of het laatste verhaal, waarin de troosteloosheid van het Hongaarse platteland als kou door je botten trekt.

Ze stellen hem in staat verbinding te maken tussen zulke uiteenlopende zaken als pornografie en milieuverontreiniging, tussen de troosteloosheid van moderne architectuur en maatschappelijk ontbinding.

De grauwe lucht en de zwarte modder vermengd met knalrood bloed symboliseren de geestelijke troosteloosheid van de personages.

Het was er pikkedonker, maar de troosteloosheid was onbehaaglijk voelbaar en ruikbaar.

Zeveneneenhalf uur durend meesterwerk van Hongaarse regisseur over de troosteloosheid van het bestaan op het Hongaarse platteland.

In ieder geval lag het nu dood en verschroeid en vormde 't hele gebied een steppeachtige troosteloosheid, die herinnering opriep aan Atilla want ook waar diens paard eens zijn hoef had gezet, groeide geen gras meer.