Tsjoektsjen in een zin

Daarmee gaven de Russen een groot gebied gewonnen aan de Tsjoektsjen, die de kans te baat namen om de Korjaken terug te drijven tot aan Gizjiga en de Joekagieren tot aan de Kolyma.

De expeditie mislukte echter jammerlijk, doordat de aanvalsvloot schipbreuk leed liep en de overlevenden inclusief Sjestakov werden gedood door de Tsjoektsjen.

Deze nederzetting troffen de Tsjoektsjen aan nadat ze zich hadden gevestigd op de plek van de huidige plaats midden 19e eeuw.

Een volgend conflict brak uit in 1729, toen de Tsjoektsjen een expeditie uit Ochotsk versloegen en de commandant doodden.

Hij gaf aan dat vrede met de Tsjoektsjen voordeliger zou zijn voor de staatskas.

In de afgelegen gebieden van Kamtsjatka en Tsjoektsjen, al waren daar gletsjers bekend, is de observatie ervan pas na de Tweede Wereldoorlog begonnen.

Ten oosten van de plaats bevindt zich een stenen cirkel uit de tijd tussen 1727 en 1747, toen de Tsjoektsjen hier en elders vochten tegen de Kozakken en soldaten van de beruchte Dmitri Pavloetski.

De inheemse bevolking bestaat grotendeels uit Tsjoektsjen die net als in andere delen van Tsjoekotka verspreid over een aantal kleine dorpen wonen.

Dit verhaal kwam van de Tsjoektsjen, die verklaarden dat ze de overwinteringsplek van de bemanning hadden gevonden, die was bezaaid met botten.

Het gevolg was ook dat de Tsjoektsjen een hekel kregen aan hun buurvolken de Joekagieren en Korjaken.

Het merendeel van de bevolking bestaat uit Siberische Yupik (met Oeëlkal hun belangrijkste centrum) met minderheden van Tsjoektsjen en niet-Siberjaken (zoals Russen).

Hij probeerde van daaruit de Tsjoektsjen toch schatplichtig te laten worden, maar gedurende 10 jaar slaagde hij daar nauwelijks in.

Met Billings reisde hij van Ochotsk naar Gizjiginsk, en vandaaruit trok hij in oktober 1789 noordwaarts naar de Tsjoektsjen.

Met de komst van de Russen in de 17e eeuw waren de Tsjoektsjen er het belangrijkste volk.

Van de lokale Tsjoektsjen hoorde Wrangel over een eiland ( Wrangel-eiland ) ten noorden van Tsjoekotka, dat hij nooit vond, maar wat wel later door de Amerikaanse walvisvaarder Thomas Long, die het eiland wel ontdekte in 1867, naar hem werd vernoemd.

Al deze mislukte pogingen leidden tot het besef bij de Russen dat de Tsjoektsjen niet op deze manier konden worden onderworpen en besloten werd om het anders te doen.

Derhalve voer hij met de Tsjoektsjen naar Oekiben-eiland (het huidige Kingeiland ).

De Russen poogden de Tsjoektsjen de jasak op te leggen maar dit mislukte veelal.

Gromov vermoedde dat het om de legendarische stam Onkilon ging, waarvan door de Tsjoektsjen op het vasteland werd gezegd dat ze het Tsjoektsjische vasteland begin 17e eeuw verlieten.

In 1779 wisten de Russen echter gedaan te krijgen dat de Tsjoektsjen zich, zij het met grote autonomie, toch aansloten bij het Russische Rijk (met uitstel van betaling van de jasak).