Ungaretti

Ungaretti en de ik en de oorlog Ungaretti is een echte interventist en hij ondervindt zijn doodservaringen in de oorlog als noodzakelijk om tot de essentie van het leven te kunnen komen.

Belangrijke modernistische thema’s in de poëzie van Ungaretti zijn de ballingschap, de versplintering van het 'ik'-personage, de reis of zoektocht naar een belofte of een antwoord in de wereld of de natuur.

De literaire wereld erkent Ungaretti inmiddels als een van de belangrijkste dichters van de twintigste eeuw.

Ungaretti is voortdurend op de voorgrond van de nationale en internationale literaire scène aanwezig.

Zoals Ungaretti eens heeft gezegd: "ware poëzie moet een duistere manier van onthulling hebben".

Dit heeft Ungaretti ertoe gebracht om de typische techniek van verduistering over te nemen.

Pas in 1942, toen het regime wankelde en overal steun zocht, werd Ungaretti benoemd tot lid van de Academie en kreeg hij een leerstoel aan de Universiteit van Rome.

Ungaretti's eerste collectie van poëzie in dichtvorm, Il porto sepolto ("De begraven haven") (1916) was nog geïnspireerd door het symbolisme en vormde zijn definitieve breuk met de traditionele vorm van de poëzie.

Ungaretti vond namelijk dat de woorden opnieuw in lettergrepen gescandeerd moesten worden om de oorspronkelijke ongereptheid terug te krijgen.

Vanwege de rivieren die gelden als herkenningstekens van de mens en de dichter, werd dit gedicht door Ungaretti zelf bestempeld als zijn 'identiteitsbewijs'.

In 1954 nam Fazzini namens Italië deel aan de Biënnale van Venetië met de sculpturen Ritratto di Ungaretti,Giovane che declama en Giovane che ascolta, waar hij de eerste prijs in de afdeling beeldhouwkunst won.

Ungaretti heeft zich altijd beziggehouden met de grootste vragen van het menselijke bestaan, de mysteries van het leven.

Ungaretti zoekt hier fragmenten van zijn leven terug in "zijn" rivieren (de Isonzo, de Serchio, de Nijl en de Seine).