Unionisme

Het unionisme was toen bijna definitief voorbij.

In de loop van de jaren 1840 viel het unionisme, de samenwerking tussen katholieken en liberalen, uit elkaar.

Voorstander van het unionisme, juichte De Smet de revolutie toe en werd onmiddellijk door de kiezers van het arrondissement Aalst naar het Nationaal Congres gestuurd.

In maart 1846 is het definitief afgelopen, een periode van unionisme is beëindigd.

Deze goedkeuring betekende het einde van het unionisme.

Door het unionisme na de onafhankelijkheid van België zorgde de stad Ieper voor de gebouwen en financiële middelen.

Hij werd toen niet herkozen, omdat de liberale stemgerechtigden zijn steun aan het Unionisme niet op prijs stelden.

In dergelijke kringen, waar liberalen en vrijmetselaars aan de ene kant, progressieve katholieken, geestesgenoten van Lamennais aan de andere kant elkaar ontmoetten, kwam het unionisme tot stand.

Na 1825 sloten liberalen en katholieken zich aaneen en in 1828 kwam de Unie van de katholieke en liberale oppositie tot stand (Unionisme).

Willem luidde hiermee het einde in van het unionisme.

Zij werden het toevluchtsoord van de progressieve en conservatieve liberalen, die zich door het Unionisme bedrogen voelden.

Hij was weldra gewonnen voor het unionisme, de samenwerking tussen katholieken en liberalen.

In koningsgezinde kringen noemde men het unionisme indertijd het Eerloos Verbond of Une Infamie.

Na 1825 sloten liberalen en katholieken zich aaneen en in 1828 kwam de Unie van de katholieke en liberale oppositie tot stand ( unionisme ).

Oorspronkelijk was het niet de bedoeling van het unionisme om een afscheuring van de zuidelijke provincies uit te lokken.