Unitariërs

Aanvankelijk bestond er een kloof tussen rationalistisch ingestelde unitariërs en de meer op het gemoedsleven ingestelde universalisten.

Gogel en andere overtuigde unitariërs waren overtuigd van de noodzaak van nationale belastingen met een hogere opbrengst.

De Moderaten van Schimmelpenninck namen een tussenpositie in; ze wilden ook een centrale staat, net als de Unitariërs, maar zagen niets in een verregaande verruiming van de kieswet.

De federalisten moesten het afleggen tegen de unitariërs.

Dit concilie en alle volgende concilies worden niet erkend door de niet-trinitaire kerken: Unitariërs en Jehova's getuigen 381 Constantinopel I Dit concilie heeft de zgn. Niceens-Constantinopolitaanse belijdenis vastgelegd.

Na een staatsgreep van unitariërs op 22 januari 1798 werd een Constituerende Vergadering gevormd, die een voorlopig Uitvoerend Bewind instelde.

Binnen de Remonstrantse Broederschap en de Doopsgezinde Sociëteit treft men unitariërs aan, evenals binnen het vrijzinnig protestantisme in Nederland.

De federalisten legden het af tegen de unitariërs.

Ook steunde hij in 1798 een staatsgreep van radicale unitariërs.