Uurwerkmakers

Aan die ontwikkeling hebben verscheidene uurwerkmakers bijgedragen.

De geelgieters leverden bijvoorbeeld identieke producten (zoals de stellingen van lantaarnklokken) aan verschillende uurwerkmakers.

De tweede groep die baat had bij een standaardtijd waren de uurwerkmakers.

Ook toont het museum veel antiek gereedschap die de uurwerkmakers in de vorige eeuwen gebruikten.

Vandaar dat dit uurwerksysteem door uurwerkmakers de Scheveningseslinger wordt genoemd.

Vermoedelijk hebben zich eind zestiende eeuw enkele handwerkslieden vanuit de Nederlanden (Vlaanderen) en Frankrijk in Londen gevestigd, waaronder ook uurwerkmakers.

Het gaat om uurwerkmakers als Baumé & Mercier, IWC en Piaget.

Alle uurwerkmakers van Broekhuis beheersen de technische vaardigheid voor het uitvoeren van alle soorten reparaties.

Kort na 1656, het jaar van de uitvinding van Huygens, werd het slingeruurwerk ook in Engeland geïntroduceerd en gingen de meeste uurwerkmakers snel over op dit nieuwe systeem.

Het was bedoeld als werkplaatsklok, waarmee uurwerkmakers hun eigen producten konden ijken.

In die tijd had men nog geen uurwerkmakers en de eerste gotische klokken werden (net als de torenuurwerken) gemaakt door getalenteerde smeden, die zich gingen toeleggen op de vervaardiging van klokken.

Uit Zwitserland uitgeweken uurwerkmakers begonnen hier een nieuw bestaan.