Vasari in een zin

Deze villa - genaamd Casa Vasari (1541-1550) - staat in Vasari’s geboortestad Arezzo en is momenteel in gebruik als museum.

Het is in lijn met wat Giorgio Vasari – een tijdgenoot van Michelangelo en auteur van verschillende biografieën van Italiaanse kunstenaars – zijn lezers toevertrouwde.

Dolce's boek was geschreven als antwoord op Vasari's Levens van de kunstenaars (Florence, 1550), waarin Titiaan was weggelaten.

Het werk werd, ondanks de specifieke omschrijving ervan door Vasari, lang als verloren beschouwd, totdat, in 1962, experts het beeld in de Santo Spirito als authentiek beschouwden.

Hier stuitte hij echter op een hindernis: er was ditmaal geen Vasari om hem tot voorbeeld te strekken.

In het paleis is een grote fresco gemaakt door Giorgio Vasari.

Leightons schilderij is een illustratie van het door Vasari verzonnen verslag van de processie waarin het schilderij van Cimabues atelier naar de Santa Maria Novella zou zijn gedragen.

Masaccio wordt genoemd door Vasari in zijn Levens.

Rafaël schilderde hem toen hij nog bijzonder jong was, hetgeen volgens zijn biograaf Vasari "stom" was, omdat Altoviti's eruditie daardoor onvoldoende tot zijn recht zou komen.

Vasari deed geen archiefonderzoek en vooral de levensbeschrijvingen van oudere schilders berusten deels op fantasie.

Vasari schreef dat werken van anderen schilderijen genoemd moesten worden, maar dat die van Rafaël echt leefden, en de Madonna della Seggiola is daarvan een goed voorbeeld.

Volgens sommigen was dat echter een wraakactie: Sodoma zou Vasari's werk gekleineerd hebben.

Vasari beschrijft met vlotte pen en oog voor detail de levens van kunstenaars, vanaf het einde van de dertiende eeuw tot aan zijn eigen tijd.

Dius is de hele dag in de weer met zijn kwasten en frees, repareert het dak en steekt zijn kachel aan, en het enige dat Anton ertegenover stelt is gefilosofeer over Vasari of Tiepolo.

Volgens de kunstenaarsbiograaf Giorgio Vasari is hij toen ternauwernood aan een steniging ontkomen.

De 16e eeuwse kunsthistoricus Giorgio Vasari was de eerste die Gherardini aanduidde als de glimlachende vrouw in het meesterwerk van de Italiaanse schilder.

Natuurlijk vonden de Italianen dat hún cultuur de noordelijke verre overtrof, maar ook Vasari erkende dat de noordelijke school groot belang had, in het bijzonder de Vlaamse olieverftechniek en de grote bedrevenheid in de gravure.

Dat begint bij Vasari, de grote biograaf uit de zestiende eeuw, die in de goddelijke Michelangelo en de zalige Rafaël het hoogtepunt van de kunst aanwees en de vroege schilders afdeed als naïef en dom.

Volgens Vasari was dat echter niet zijn milieu: ‘Baccio werd in Florence geliefd om zijn deugdzaamheid.

De ontwerpers/bouwmeesters (architecten) waren ; er werd zelfs een biografie over Brunelleschi geschreven door de kunsthistoricus Vasari.