Venige in een zin

Daarnaast liggen er ook gevarieerde bossen, zware houtwallen, venige weiden en gemoderniseerde landbouwgronden in een zwaar beboste parkachtige omgeving.

De bovenlaag werd afgegraven en er ontstonden plassen en vennetjes met een venige ondergrond.

Doordat het land niet overal evenveel overstroomde bevinden zich ten oosten van De Lier nog venige bestanddelen in de ondergrond.

Daardoor ligt de dorpskern van Pijnacker en zeker de kerk hoger dan het venige omringende land.

Deze grond werd afgevoerd naar de zuidelijker gelegen weilanden, geheten ‘De Bemmelten’ en ‘d Am’ om daar later met de venige ondergrond te worden vermengd.

Venige dopheidevelden in het Wapser- en Doldersummerveld en stuifzand in het Aekingerzand zijn twee uiteenlopende natuurtypen met heel verschillende bodems.

Dit blauwe klokje komt alleen voor in vochtige lemige of venige grond.

Zelden op bemoste bomen of op venige bodem.

Uit het archeologisch onderzoek weten we dat dit terrein, drassig en begroeid met elzenbroekbos, aan het einde van de veertiende eeuw bouwrijp is gemaakt door het op te hogen met venige zoden.

Door de noord-zuid oriëntatie van de strandwal was het een langgerekt gebied, aan de oostzijde begrensd door de Vliet en aan de westzijde door een brede venige strandvlakte (tussen de Wassenaarse en Voorschotense strandwal).

De rivier verdeelt het venige binnenland met het westen van het eiland.

Dit z.g. " Vorstengraf " en de Trappenberg bieden elk een aardig uitzicht over het venige Pikmeeuwenwater.

In het venige gebied vinden we planten als Veenmosorchis (Hammarbya paludosa), Slank wollegras (Eriophorum gracile) en moeraswolfsklauw (Lycopodiella inundata).

In oudere literatuur kan er verwezen worden naar venige beekdalgronden en broekige beekgraslandgronden in plaats van broekeerdgronden.

Kenmerken Het dophei-berkenbroek is een voor Nederland en Vlaanderen zeldzaam bostype, dat voorkomt op natte, venige standplaatsen waar uitsluitend zuur en voedselarm regenwater beschikbaar is.

In oudere literatuur worden deze gronden ook wel venige beekdalgronden of broekige beekgraslandgronden genoemd.

Omdat de venige bosbodems nogal drassig waren, had het dier de mogelijkheid om zijn tenen te spreiden.

Op de venige plaatsen werd tot het begin van de 20ste eeuw turf gestoken.