Ventrale in een zin

De onderzoekers hebben deze voedselspecifieke zenuwcellen de ‘ventrale voedselcomponent’ (in het Engels ventral food component, VFC) genoemd.

Voor de landing gebruiken ze nog een ander bijzonder lichaamsdeel, de zogenoemde collophore, een ventrale buis die uit de buik steekt als een soort niet verwijderd lipje aan een stuk plastic dat net uit de mal komt, zo omschrijven de onderzoekers het.

In het geval van Sarah bleek stimulatie van het striatum ventrale de stemming het sterkst te verbeteren.

De eveneens omstreden ‘plaquage ventrale’, waarbij agenten een arrestant op zijn buik en borst tegen de grond gedrukt houden, wordt niet verboden.

Als de vacht op de ventrale delen van het lichaam een lichtere tint heeft dan de vacht op de rest van het lichaam, zijn deze slagschaduwen minder opvallend en gaat het dier beter op in zijn omgeving.

Bepaalde delen van de nucleus caudatus en het putamen worden ook tot het striatum ventrale gerekend.

Bovendien is de positie van de mond aan de ventrale zijde van de schedel consistent met de typische horizontale rustende oriëntatie van Bothriolepis.

Bovendien suggereert de positionering van de mond aan de ventrale zijde van zijn hoofd verder dat Bothriolepis waarschijnlijk een bodemvoeder was.

De derde sacrale wervel heeft twee parallelle ventrale richels die een ondiepe groeve begrenzen.

De dorsale plaat convergeerde in het midden in een braamachtige verhoging, de ventrale plaat was convex en sterk naar beneden gebogen.

De kleppen worden afgescheiden door twee mantelplooien, één aan de dorsale en één aan de ventrale zijde van het lichaam.

De lichaamsdelen achter het hoofdgebied droegen een reeks andere aanhangsels aan de ventrale zijde (ventrolateraal), waarvan het aantal vanwege conservering niet altijd herkenbaar is, meestal vijf, maximaal negen.

De mediale vezels hechten aan linea alba (splitsen en vormen de ventrale rectusschede: oppervlakkig blad en dorsale rectusschede: diep blad).

De rest van de schubben trok zich terug als een visgraat, hetzij naar de dorsale of naar de ventrale middenrug.

De ventrale segmenten worden bedekt door aanhangsel-afgeleide platen bekend als bladvoeten.

De ventrale zijde van het hielbeen is ruw en gelijkmatig afgerond.

Endoceras heeft een grote sifunkel, dicht bij de ventrale marge, bestaande uit concave segmenten, vooral in de jonge, maar die buisvormig kunnen zijn in de volwassen fase.

Er is dan nog één ventrale halskanaalcel.

Het achterste uiteinde van de ventrale marge is meestal schuin.

Het betreft hier vermoedelijk vooral dopamine die geproduceerd wordt in het tegmentum ventrale, en die via het mesolimbische circuit de frontale hersenen bereikt.