Verburgerlijkte

Want pistolen, daar kon ook de gewone burger over beschikken – het duel ‘verburgerlijkte’.

Het was de veelzijdige en ‘principieel alcoholist’ Erich Wichman die met zijn honende persiflages op de verburgerlijkte marxisten, cynische kwatrijnen en illustraties zijn stempel wist te drukken op het tijdschrift.

En als er iets was wat George Sorel (1847-1922) haatte, dan was het de ‘sociale vrede’ waar iedereen het over had, en een verburgerlijkte arbeidersklasse.

Dat vind ik een beetje ergerlijk aan de huidige verburgerlijkte tussengeneraties, die een gebrek aan het vermogen tot bewonderen vertonen.

Terwijl de arbeidersklasse zo in rap tempo verburgerlijkte, groeide in sociaal-democratische kring het onbehagen over dezelfde welstand die de arbeidersklasse zich met graagte liet aanleunen.

De werken van Monet, Renoir, Sisley, Morisot weerspiegelden de verstedelijkte, verburgerlijkte samenleving als een aards paradijs, waarin de stad mooi is en het dagje erop uit nog mooier.