Verhaallijntjes

Dat je de kijkers lokt met mooie plaatjes of een paar mooie eerste afleveringen, maar dat het daarna gaat slepen met een paar minimale verhaallijntjes.

Gevaar met zo’n caleidoscopische structuur in een stuk met veel personages, is bovendien de neiging om alle verhaallijntjes netjes in te lossen.

Mooi, vernieuwed, goede verhaallijntjes in sidequests, etc. Ook de groei van The witcher 1 die culmineerde in deel 3 vond ik prachtig.

Kelman lijkt veel meer in de realiteit van zijn verhaal te verzinken, terwijl Thomson zich presenteert als de goochelaar met de vele verhaallijntjes.

Waar tot dan toe alle verhaallijntjes zich moeiteloos voegden en in een sjeuïg vertelritme bijeengehouden werden, lijkt het alsof tegen het einde de boel haastig wordt afgewerkt met rafels tot gevolg.