Verlorene

Daarbij is ook sprake van 'verlorene aeonen': aeonen zijn wereldtijdperken: Van Halsema meent dat zich hier de vernietiging voordoet van de kosmos die in de vorige strofe geboren werd.

Hij was ook actief in de filmwereld en maakte zijn regiedebuut na 1920 met de films Ein Glas Wasser en Der verlorene Schuh (beide in 1923).

Altijd leuk natuurlijk als mensen Duitse romans willen lezen en na een blik in mijn boekenkast had ik al vrij snel een keuze gemaakt: Heinrich Böll, ‘Die verlorene Ehre der Katharina Blum’.

Er komt altijd iemand naar hun verlorene.

Hij strekt zich uit tot het verlorene.

Vooruitlopend op mijn commentaar wil ik eraan herinneren, dat de jongeman allerminst 'al het verlorene terugverovert'.

Hetzelfde geldt voor de desintegrende schrijver in 'Het verlorene' - hier mag Dante in een motto opdraven.

En is het inderdaad zo dat het hopeloos gesteld is met het verlorene?

Op Hem kwam de toom, maar Hij overweldigde die door Zijn liefde tot het verlorene.

Wel is het zeker dat Bram van Velde zich een verlorene, een nagelatene gevoeld heeft.