Vermet in een zin

Koldeweij, Vandenbroeck en Vermet (2001): p. 126. Het werk is dus een hekeling van dwaas gedrag en een afwijzing van vermaak.

Koldeweij, Vandenbroeck en Vermet (2001): p. 23. Het werk is middenonder gesigneerd 'Jheronimus bosch', maar deze signatuur is erg grof en veel groter dan de overige opschriften en is waarschijnlijk later opgebracht.

Koldeweij, Vandenbroeck en Vermet (2001): p. 88, 93. Ook is het werk een aanwijzing dat Bosch waarschijnlijk werkte in het verband van een familieatelier, waarbij verschillende familieleden aan dezelfde opdracht werkten.

Omdat de enigszins karikaturale koppen wel typisch Boschiaans zijn, zou het volgens Bosch-kenner Bernard Vermet kunnen zijn dat deze wel door Bosch zijn geschilderd.

De commissarissen, en in het bijzonder een van de apothekers, dhr. Vermet, gaan op zoek naar een nieuwe apotheker voor de Leerdamsche Apotheek.

Beide werken moeten volgens Bosch-kenner Bernard Vermet vroeg gedateerd worden.

Koldeweij, Vandenbroeck en Vermet (2001B): p. 88. Dit betekent dat hij ongeveer 33 jaar of ouder was toen hij het maakte.

Koldeweij, Vandenbroeck en Vermet (2001): p. 64. Volgens kunsthistoricus Jos Koldeweij heeft Bosch veel planten en dieren naar het leven geschilderd.

Koldeweij, Vandenbroeck en Vermet (2001): pp. 88, 96. Kruisdraging voor restauratie.

Vergeleken met De doornenkroning van Christus in de National Gallery in Londen is het moeilijk voor te stellen, dat beide werken door dezelfde schilder zijn gemaakt, aldus Vermet.

Bernard Vermet gaat ervan uit dat het werk niet in verband moet worden gebracht met de opdracht van 1504, maar met het huwelijk van Filips de Schone en Johanna van Castilië in 1496.

In de tentoonstellingscatalogus van deze tentoonstelling merkt één van de auteurs, Bernard Vermet, op dat het werk niet zo typisch voor Bosch is als op het eerste gezicht lijkt.

Koldeweij, Vandenbroeck en Vermet (2001): p. 45. Linker binnenluik Detail: de schepping van Eva met links een drakenboom In geopende stand gaat het verhaal verder op het linkerpaneel.

Koldeweij, Vandenbroeck en Vermet (2001): p. 86. Het Narrenschip, dat onder anderen drankmisbruik aan de kaak stelt, vormt zo met de Allegorie op de gulzigheid een Hekeling van losbandige feestvierders.

Koldeweij, Vandenbroeck en Vermet (2001): p. 88. Ook iconografisch sluiten deze drie voorstellingen geheel bij elkaar aan.

Vermet suggereert dat het werk toen werd aangeboden of besteld.

Volgens Bernard Vermet (2001) is alleen de hellescène werkelijk aan Bosch ontleend.

Volgens Bosch-kenner Bernard Vermet behoort het tot de kern van Bosch’ oeuvre, zoals dat nu bekend is.

Volgens zijn collega Bernard Vermet is dit geen enkel probleem.