Verregend in een zin

En al lijkt het alsof de zomer van 2023 volledig verregend is, het was toch een stuk warmer dan normaal.

Dus als je wil laten zien dat iedereen is verregend, moet je meer filmen dan mensen met natte haartjes.

Aan de Valge, een doorgaande weg in Leens, staat een klein verregend bordje waar nog net de woorden oliebollen en goede doel op te lezen is.

Als ik dan, zoals een paar dagen geleden, compleet verregend ben en ik lees alle ondersteunende berichten of mensen doneren geld zodat ik ergens kan overnachten, dan maakt dat veel in me los.

Die vraagt dringt zich op na een veel te koude lente en een verregend pinksterweekend.

Toen is de braderie helemaal verregend.

De teksten op kaarten en brieven blijven, misschien juist wel omdat ze nu enigszins verregend zijn, aangrijpend.

Dus terwijl ik op de padelbaan stond, zat zij met twee korte broeken over elkaar in zo’n verregend zomervakantiefolderdorp (waar het altijd net wat agressiever regent dan in de rest van de wereld).

In een kittig cheerleaderspakje zong ze op een verregend feestterrein.

Of het nou om een verregend campingverblijf gaat, een zakenreis naar een bijzonder land of de lekkerste vissoep op een Frans strandje.

De laatste selfie duikt op - verregend maar ogenschijnlijk zorgeloos.

De tweede dag van de US Open is zo goed als verregend.

De weilanden zijn zo verregend dat er minder parkeerplaats is.

De werkgroep hoopt dit jaar op beter weer, want de vorige twee edities van Kerststallen Gluren waren verregend.

De middeleeuwse bouw is hier nog zichtbaarBert van 't Land, stadskenner Compleet verregend loopt stadskenner Bert van 't Land door het centrum.

Een verwaaid of verregend gezicht, vergezeld van de tekst ’Flink Fietsen’ lachte je toe.

Foto: Daniel Cohen Het is al donker in zijn woonkamer als Rosen­boom – na een kop koffie buiten op een verregend terras vanwege zijn nicotineverslaving – plaatsneemt op de leren bank in de zithoek.

Bestuur Vereniging het Friesch Dagblad Van alle bondscoaches eet Guus Hiddink als enige met stokjes, likt zijn vingers af bij een op de huid gebakken tarbot en weet feilloos een goed wijnjaar van een verregend seizoen te onderscheiden.

Ook die beelden zitten in Cameron Crowe’s film: die van de huilende Eddie Vedder op het enorme Roskilde-podium, uitkijkend over een verregend veld waar de ambulances af en aan rijden.

En misschien was dat niet erg, want waarschijnlijk was iedereen verregend en keek niemand ervan op.